สัตยาบัน(บัยอัต)มีสองด้านด้านหนึ่งคือผู้นำ(นบี,อิมาม) อีกด้านหนึ่งคือผู้ตามในเมื่อท่านนบีเป็นผู้นำจึงถือเป็นฝ่ายได้รับสัตยาบันมิไช่ฝ่ายที่ต้องให้สัตยาบันแน่นอนว่าฮะดีษนี้ต้องการจะสื่อว่าลำพังการรู้จักอิมามยังไม่ถือว่าเพียงพอแต่จะต้องเจริญรอยตามด้วยอย่างไรก็ดีฮะดีษข้างต้นมิได้หมายรวมถึงท่านนบี(ซ.ล.)เนื่องจากเหตุผลที่กล่าวไปแล้วส่วนประเด็นการแต่งตั้งตัวแทนภายหลังจากท่านนบี(ซ.ล.)นั้นเรามีหลักฐานที่ชัดเจนระบุว่าท่านนบี(ซ.ล.)ได้แต่งตั้งท่านอิมามอลี(อ.)เป็นตัวแทนภายหลังจากท่านรายละเอียดโปรดคลิกอ่านจากคำตอบแบบสมบูรณ์ ...

คำถามนี้ไม่มีคำตอบแบบสั้น ปรดเลือกปุ่มคำตอบที่สมบูรณ์ ...

เฉพาะการโกนเคราบนใบหน้า[1]ด้วยมีดโกนหรือเครื่องโกนหนวดทั่วไปถึงขั้นที่ว่าบุคคลอื่นเห็นแล้วกล่าวว่าบนใบหน้าของเขาไม่มีหนวดแม้แต่เส้นเดียว, ฉะนั้นเป็นอิฮฺติยาฏวาญิบถือว่าไม่อนุญาต[2]แน่นอนการโกนหนวดเคราบางส่วนก็ถือว่าอยู่ในกฏเดียวกันกับการโกนหนวดเคราทั้งหมด[3]ด้วยเหตุนี้การโกนขนที่บนติ่งคอหลังและต้นคอจึงไม่ถือว่าอยู่ในกฎของการโกนเคราเช่นเดียวกันการโกนขนรักแร้ด้วยเครื่องมือที่กล่าวมาถือว่าไม่เป็นไรสิ่งจำเป็นต้องกล่าวคืออิสลามได้ให้ความสำคัญต่อความสะอาดเป็นพิเศษโดยเฉพาะการกำชับให้โกนขนภายใต้ร่มผ้าขนที่ขึ้นตามส่วนอื่นของร่างกายดังนั้นขอโน้มนำท่านผู้อ่านโปรดพิจารณาคำอธิบายด้านพลานามัยดังนี้1- การโกนผมหรือโกนขนตามที่ต่างๆหรือสระล้างและหวีให้สะอาดตลอดเวลาถือเป็นมุสตะฮับ[4]2- การโกนหนวด[5]ตัดขนจมูก[6]โกนขนรักแร้[7]เป็นมุสตะฮับ3- การโกนขนบริเวณหว่างขาหรือบริเวณของสงวน, เป็นการแสดงให้เหตุถึงความศรัทธาที่มีต่ออาตมันบริสุทธิ์ของพระเจ้าและวันฟื้นคืนชีพและยังเป็นซุนนะฮฺของท่านเราะซูล (ซ็อลฯ) [8]4-การโกนขนต่างๆบริเวณส่วนอื่นของร่างกาย,เป็นสาเหตุให้ร่างกายสะอาดอีกทั้งยังมีคุณสมบัติพิเศษอื่นอีกสำหรับร่างกายและจิตวิญญาณซึ่งการปล่อยสิ่งเหล่านี้เอาไว้เป็นสาเหตุของอันตรายอาจเกิดกับร่างกายและจิตใจ[9][1] การขึ้นของเคราบนใบหน้าของผู้ชายเกิดขึ้นครั้งเมื่ออาดัม (อ.) ได้วอนขอต่ออัลลอฮฺว่าโอ้พระผู้อภิบาลของฉันโปรดทำให้ใบเสริมสร้างใบหน้าของชายให้มีความงามยิ่งขึ้นซึ่งอัลลอฮฺทรงตอบแก่อาดัมว่าข้าได้ให้เคราเป็นสิ่งประดับสำหรับเจ้าและบุตรหลานของเจ้าตราบจนถึงวันแห่งการฟื้นคืนชีพรายงานจากท่านศาสดา (ซ็อลฯ) กล่าวว่า “จงปล่อยเคราให้ยาวจะได้ไม่เหมือนกับยะฮูดียฺและนัศรอนียฺศึกษาได้จาก: ฮิลลียะตุลมุตตะกีน, หมวดที่ 5 บทที่ 4-5.[2] คำฟัตวาท่านอิมามโคมัยนี, เล่ม 2 (มะกาซิบมุฮัรเราะมะฮฺ), หน้า 30, คำถามที่ 79, หน้า 31, คำถามที่ 81, หน้า 32, คำถามที่ 84.[3] การปล่อยเคราไว้เล็กน้อยถือว่าเพียงพอหรือไม่? บรรดามัรญิอฺทั้งหมด (ยกเว้นอายะตุลลอฮฺอัลอุซมาตับรีซียฺและมะการิม) : ถือว่าไม่เพียงพอซึ่งถือว่าอยู่ในกฏการโกนเคราทั้งหมด.อิมาม, อิสติฟตาอาตเล่ม 2, มะกาซิบมุฮัรเราะมะฮฺ, คำถามที่ 84, อายะตุลลอฮฺวะฮีด, มินฮาจญฺซอลิฮีน, เล่ม 3 ปัญหาข้อที่ ...

สายรายงานไม่ได้กล่าวถึงประวัติความเป็นมาของม้าของท่านอิมามฮุเซน (อ.) ที่มีนามว่า "ซุลญะนาฮ" อย่างละเอียดนักแต่สายรายงานที่เชื่อถือได้ส่วนใหญ่ระบุว่าหลังจากที่อิมามฮุเซน (อ.) เป็นชะฮีดแล้วม้าตัวนี้ได้เกลือกกลั้วขนแผงคอกับเลือดอันบริสุทธิ์ของท่านแล้วมุ่งหน้าไปยังกระโจมและส่งเสียงร้องโหยหวนบรรดาผู้ที่อยู่ในกระโจมเมื่อได้ยินเสียงของซุลญะนาฮก็รีบวิ่งออกมาจากกระโจมจึงได้รับรู้ว่าอิมามฮุเซน (อ.) เป็นชะฮีดแล้ว[1]แต่ทว่าสายรายงานและหนังสือบางเล่มที่ประพันธ์ขึ้นมาใหม่เช่นหนังสือนาซิคุตตะวารีคได้กล่าวถึงเหตุการณ์อื่นๆนอกเหนือจากนี้เช่นกล่าวไว้ว่าม้าตัวนั้นได้โขกหัวกับพื้นบริเวณหน้ากระโจมจนตายหรือควบตะบึงไปยังแม่น้ำฟูรอตและกระโดดลงในแม่น้ำ[2][1]ซิยาเราะฮ์นาฮิยะฮ์มูก็อดดะซะฮ์, อะมาลีเชคศอดูก, หน้า 163[2]เสเพฮรี, มิรซามูฮัมหมัดตะกี, นาซิคุตตะวารีค, เล่ม 6, หน้า 2 ...

ขณะนมาซ, จะต้องไม่ให้สลามบุคคลอื่น แต่ถ้าบุคคลอื่นได้กล่าวสลามแก่เขา, เขาจะต้องตอบในลักษณะที่ว่ามีคำว่า สลาม ขึ้นหน้า, เช่น กล่าวว่า »อัสลามุอะลัยกุม« หรือ »สลามุน อะลัยกุม« ซึ่งจะต้องไม่ตอบว่า »วะอะลัยกุมสลาม«[1] สิ่งจำเป็นต้องกล่าวถึงคือ, คนเราต้องตอบรับสลามอย่างเร่งด่วน ไม่ว่าจะอยู่ในนมาซหรือไม่ก็ตาม ซึ่งถ้าลืมหรือตั้งใจไม่ตอบรับสลามโดยทิ้งช่วงให้ล่าช้านานออกไป, และไม่นับว่าเป็นการตอบรับสลามอีกต่อไป, ขณะนมาซไม่จำเป็นต้องตอบ และถ้านอกเวลานมาซไม่วาญิบต้องตอบรับสลามอีก[2] [1] อิมามโคมัยนี, เตาฎีฮุลมะซาอิล, (มะฮัชชียฺ) ค้นคว้าและตรวจทาน บนีฮาชิม โคมัยนี, ซัยยิดมุฮัมมัด ฮะซัน, เล่ม 1, หน้า 622, ข้อที่ 1137, ดัฟตัรเอนเตะชารอต อิสลามมี,กุม, พิมพ์ครั้งที่ 8, ปี ฮ.ศ. 1424 [2] อ้างแล้ว, หน้า 622, 623,ข้อที่ 1138. ...