منطقه یمن از قرن سوم هجری به بعد تا حد زیادی تحت نفوذ و حاکمیت شیعیان زیدی بود، بدین ترتیب که در سال 280 ق یکی از سادات حسنی، به نام یحیی بن حسین بن قاسم که زیدی‌های یمن از وی با عنوان «امام هادی» یا «الهادی الی الحق» یاد می‌کنند، از مدینه و منطقه حجاز به یمن هجرت کرد و به تدریس فقه زیدی پرداخت.

او پس از مدتی، به حجاز برگشت؛ اما مردم یمن از او درخواست کردند تا دوباره به یمن برگردد.

یحیی بن حسین در سال 284 ق بار دیگر به یمن برگشت و از مردم آن‌جا برای خود بیعت گرفت و توانست بخش زیادی از یمن و حتی بخش‌هایی از حجاز را تحت حاکمیت خود درآورد.

وی پس از 14 سال حکومت، در سال 298 ق در درگیری با قرامطه کشته شد؛ اما حکومتی که بنیاد نهاد توسط فرزندان و نوادگانش با قدرت و ضعف ادامه یافت.

زیدیه از حاکمان خود با عنوان «امام» یاد می‌کردند. «پادشاهی متوکلی یمن» آخرین سلسله امامان زیدی بود که در نهایت در سال 1382ق (1962م) با یک انقلاب و یا یک جنگ داخلی به قدرت آنان پایان داده شد.

البته این به آن معنا نبود که حاکمان جدید در برابر مذهب زیدیه قرار گرفته باشند؛ بلکه برخی از آنها نیز به ظاهر از همین مذهب بودند؛ اما روش حکومتی‌شان مانند سابق و بر محور «امام» و «دین» نبود؛ بلکه نوعی جمهوری تحت نفوذ نظامیان و سیاست‌مداران سکولار بود.

در ادامه و بعد از شکل‌گیری جنبشی به نام «انصار الله» در سال 1990 م، تصرف پایتخت(صنعا) توسط آنان در سال 2015م و سپس کشته‌شدن رییس جمهور علی عبدالله صالح در سال 2017 م، عملا قدرت در مناطق پرجمعیت یمن به دست آنان افتاد.

اعضای «انصار الله» نیز از شیعیان زیدی بوده و ایده‌شان نیز حکومتی مذهب‌محور -البته نه با روشی کاملا مشابه با امامان زیدی- است.

همان‌گونه که مشاهده فرمودید، از قرن‌های ابتدایی ظهور اسلام تا کنون، در هیچ مقطعی نفوذ شیعیان زیدی بر سرنوشت یمن از بین نرفته است.