«بیع ملامسه» یا خرید و فروش لمسی، نوعى داد و ستد بود که در دوران جاهلیت رواج داشت.

در مورد چگونگى انجام چنین معامله‌ای، چند صورت ذکر شده است:

1. به مجرد لمس‌کردن یک کالا توسط خریدار، معامله بیع، لازم و قطعی می‌‌شد.
2. هر یک از فروشنده و خریدار بعد از وقوع معامله و برای آن‌که معامله را قطعی و لازم نمایند، دست بر کالایى می‌گذاشتند.
3. ابتدا معامله‌ای مبهم و بدون تعیین نوع کالا صورت می‌‌گرفت، سپس براى تعیین آن، کالایی توسط خریدار لمس ‌‌شده و همان کالا به عنوان شیء معامله‌شده در نظر گرفته می‌شد.
4. خریدار بدون آن‌که کالای خریداری شده را ببیند، تنها اجازه داشت که در تاریکى و یا از پشت پرده، آن‌را لمس کند و به مجرد این لمس‌کردن، معامله قطعی و لازم می‌شد و خریدار بعد از آن، حق خیار و یا انصراف از معامله را نداشت.

گفتنی است که بیع ملامسه به جهت ابهام موجود در آن و به اصطلاح، غررى بودنش،[1] از معاملاتی است که توسط دین اسلام، باطل اعلام شده و رسول خدا(ص) آن‌را تحریم کرده است.[2]

[1]. «معنای قاعده «لا ضرر و لا ضرار».

[2]. ر. ک: هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، ج 2، ص 200، قم، مؤسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامی، چاپ اول، 1426ق.