واژه «مُدْهامَّتانِ» که در قرآن کریم و در آیه 64 سوره الرحمن آمده، به معنای دو باغ سرسبز خرّم، زیبا و با طراوت است. این واژه از ریشه «دُهْمَه»، به معنای سیاه یا سبز تیره گرفته شده است. «اِدهامَّ»(باب افعلال)، یعنی سبز و پررنگ شدن، و «مُدْهَامّ»، یعنی چیزی که از شدت سبزی، مایل به سیاهی شده است.

عرب‌ها می‌گویند: «ملوک الخیل دُهْمُها^»؛ اسبان سیاه، پادشاه اسب‌ها هستند.[1]

مفسران گفته‌اند که این آیه ناظر به دو باغی از بهشت است که به دلیل انبوه شاخه‌هاى پربرگ و بهم پیچیده درختانشان و یا از شدت طراوتشان، سبز تیره و درخشنده‌ به نظر می‌رسند؛ و سبزیشان آن‌‌‌قدر پررنگ و زنده است که گویا به سیاهی می‌زند. و از آن‌‌جا که چنین رنگى نشانه نهایت شادابى و طراوت است، این تعبیر نیز بیانگر نهایت خرمى آن دو بهشت است.[2]

این آیه نشانگر آن است که این دو بهشت، سرشار از نعمت‌های فراوان، از جمله انواع درختان و میوه‌ها و دیگر محصولات باغی هستند که هر بیننده‌ای را مجذوب خودشان خواهند کرد.

[1]. ابن منظور، لسان العرب، ج ‏12، ص 209؛ بیروت، دار الفکر، چاپ سوم، 1414ق.

[2]. ر. ک: طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، مقدمه، بلاغی‏، محمد جواد، ج ‏9، ص 319، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، 1372ش؛ قرطبی، الجامع لأحکام القرآن، ج ‏18، ص 185، تهران، ناصر خسرو، چاپ اول، 1364ش؛ طباطبائی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏19، ص 111، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1417ق.