«عریّه» -جمع آن «عرایا» است- به درخت خرمایی گفته می‌شود که در خانه یا باغ شخصی قرار دارد، که فرد دیگری(غیر از صاحب خانه و باغ)، مالک آن است.[1]

معنای «بیع عریّه» -که در زمان‌های گذشته رواج داشت- آن است ‌که خرمای نچیده و موجود در درخت -بعد از آن که مقدار آن در شرایط مختلف(تبدیل به رطب و یا خشک‌شدن) توسط کارشناس، تخمین زده شد-، در برابر خرمای آماده و چیده شده، مورد معامله قرار گیرد.

بیع عریّه با شرایط زیر صحیح است:

1. خریدار آن، مالک همان خانه و یا باغی باشد که درخت در آن‌جا قرار دارد.
2. مالک آن درخت، تنها یک اصله نخل در ملک دیگرى داشته باشد، نه بیشتر.
3. مقدار میوه نخل، به صورت تخمینى محاسبه شود.
4. هنگام عقد، وزن تخمینى خرمای چیده نشده با خرمایى که به عنوان بهاى آن پرداخت می‌شود، مساوى باشد؛ هرچند پس از خشک شدن، یکى سنگین‌تر از دیگرى شود.
5. بهاى کالا نقد باشد؛ اما گرفتن فوری آن در مجلس عقد، لازم نیست؛ هرچند برخى از قدما آن‌را نیز شرط دانسته‌‏اند.
6. خرمایى که بها قرار می‌‏گیرد، بنابر قول مشهور، خرمایی باشد که از غیر آن درخت چیده شده است(حتی اگر مالک زمین و باغ، قبلا آن‌را صاحب درخت خریده باشد).[2]

[1]. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق، داودی، صفوان عدنان، ص 563، دمشق، بیروت، دارالقلم‏، الدار الشامیة، چاپ اول، 1412ق.

[2]. هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، ج 2، ص 188- 189، قم، مؤسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامی، چاپ اول، 1426ق.