«بیع مؤامره» -که از آن در باب تجارت سخن رفته است- یکی از اقسام بیع همراه با خیار شرط است، و به معامله‌‏اى گفته می‌شود که در آن نسبت به امضاء یا فسخ معامله، و به تعبیر روشن‌تر، قطعی‌ و نهایی شدن آن، مشورت با شخصى معیّن در مدّتى معیّن، شرط می‌‏شود.

توضیح آن‌که فرد بگوید: من معامله‌ای ابتدایی می‌کنم؛ اما فرصتی ده روزه می‌خواهم تا با آقای (الف) مشورتی داشته باشم و بعد از آن، معامله را نهایی خواهم کرد.

بیع مؤامره، مشروع و جایز است و هر یک از فروشنده و خریدار، یا هر دوی آنها می‌توانند براى خود در معامله، شرط مشاوره بگذارند. البتّه، بر اساس نظر مشهور، مدّت آن باید معیّن باشد.

در نتیجه با حکم به ابقاى عقد از سوى مشاور، عقد لازم می‌شود و شرط‌کننده‏ حق فسخ ندارد؛ اما با حکم وى به فسخ، شرط‌کننده بین فسخ و امضاى عقد مخیّر خواهد بود.[1]                

[1]. ر. ک: هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، ج 2، ص 201- 202، قم، مؤسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامی، چاپ اول، 1426ق.