1. همان‌گونه که می‌دانید از نگاه اسلام خانواده و مسائل خانوادگی به خصوص مسائل زناشویی دارای اهمیت ویژه‌ای است که به جرأت می‌توان ادعا کرد دیگر ادیان و مکاتب به اندازۀ اسلام به آن اهمیت نداده‌اند.
2. احکام دین مبین اسلام بر اساس مصالح و مفاسد وضع شده است؛ یعنی اگر در اسلام گفته شد فلان کار را انجام دهید و از کاری دوری کنید، به یقین تمام جوانب و آثار آن‌را در نظر گرفته شده است. از همین قبیل است مسئلۀ تراشیدن یا گذاشتن ریش.
3. خانواده‌ها باید توجه داشته باشند که مسائل خانوادگی از قبیل پرورش و تربیت فرزندان، روابط زناشویی و ... اهمتیش بیشتر از آن است که با گذاشتن ریش به هم بخورد یا با تراشیدن آن روابط زن و شوهر پابرجا بماند.
4. تراشیدن کامل ریش از نظر تمام فقها محل اشکال است؛[1] اما صدق گذاشتن ریش به این معنا نیست که حتماً ریش پر مو و پر پشت گذاشت، بلکه می‌شود ریش را کوتاه کرد، به گونه‌ای که در عرف به آنها نگویند فلانی ریش تراش است، یا آن‌را به سبکی اصلاح کرد که خیلی مضر به روابط زناشویی نشود و تا حدودی نظر زن تأمین شود.[2]

[1]. البته تعدادی از مراجع، مانند آیت الله خوئی(ره) گذاشتن ریش در قسمت چانه (که در عرف به آن ریش پرفسوری گفته می‌شود) و تراشیدن بقیۀ قسمت‌های صورت را جایز می‌دانند. ر. ک: خوئی، سید ابوالقاسم، صراط النجاة مع حواشی التبریزی، ج‏2، ص 284- 285.

[2]. برای آگاهی بیشتر، ر. ک: «حکم تراشیدن ریش و موهای بدن»، 933؛ «دلیل فقهی تراشیدن ریش»، 3313؛ «تراشیدن موهای صورت (ریش)»، 2905.