یکی از شرایط صحت غسل این است که آب به تمام سطح بیرونی(خارجی) که ظاهر است و دیده می‌شود برسد، چنان‌که در توضیح المسائل آمده است: "اگر در غسل به اندازۀ سر مویى از بدن نشسته بماند، غسل باطل است، ولى شستن جاهایى از بدن که دیده نمی‌شود، مثل توى گوش و بینى، واجب نیست".[1] و "جایى را که شک دارد از ظاهر بدن است یا از باطن آن، شستن آن لازم نیست، ولى احتیاط در شستن است".[2] و "اگر سوراخ جاى گوشواره و مانند آن به قدرى گشاد باشد که داخل آن دیده شود، باید آن‌را شست و اگر دیده نشود شستن داخل آن لازم نیست".[3]

[1]. توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج ‏1، ص 221، مسئلۀ 374.

[2]. همان، مسئلۀ 375.

[3]. همان، مسئلۀ 376.