در رابطه با این مسئله، مراجع عظام تقلید می‌فرمایند: کسى که کفّاره روزه ماه رمضان بر او واجب است، باید دو ماه روزه بگیرد -سى و یک روز آن باید پى در پى باشد- یا شصت فقیر را اطعام کند، یا به هر کدام یک مُد (تقریباً 750 گرم) طعام یعنى گندم، جو و مانند اینها بدهد. و چنانچه اینها برایش ممکن نباشد هر تعداد مُد که می‌تواند، به فقرا طعام دهد، و اگر نتواند طعام بدهد، باید استغفار کند، اگرچه مثلاً یک مرتبه بگوید «استغفر اللَّه».[1] و احتیاط واجب در فرض اخیر آن است که هر وقت توانایی پیدا کرد، کفاره را بدهد. و در طعام نیز احتیاط مستحب آن است که تنها گندم یا آرد گندم یا نان گندم داده شود، هر چند ظاهراً هر طعامى که بدهد، کافى است.[2]

بنابر این، شخص در انتخاب یک نوع از کفاره مخیر است. و معنای تخییر آن است که مکلف در انتخاب هر مورد آزاد است؛ لذا می‌تواند هر یک از موارد زیر را که خواست انجام دهد.

1. دو ماه روزه بگیرید.
2. شصت فقیر را اطعام کنید، یا به هر کدام یک مُد (تقریباً 750 گرم) طعام (گندم، جو و مانند اینها) بدهد.
3. اگر طعام هم نتوانست بدهد، باید استغفار کنید.

البته مستحب است که در صورت امکان ترتیب مراعات شود.[3]

گفتنی است، اگر انسان با چیز حرامى روزه خود را باطل کند، چه آن چیز اصلش حرام‏ باشد مثل شراب و زنا، یا به جهتى حرام شده باشد، مثل نزدیکى کردن با همسر خود در حال حیض، - بنابر احتیاط -[4] کفاره جمع بر او واجب می‌شود. -یعنی باید علاوه بر شصت روز روزه، شصت فقیر را طعام دهد-. و چنانچه هر دو برایش ممکن نباشد، هر کدام از آنها که ممکن است باید انجام دهد.[5]

لازم به یادآوری است که معمولا دفاتر مراجع، کفارات، رد مظالم و... را جهت رساندن به مستحق می‌پذیرند.

[1]. جهت استغفار لازم است به طور جدی از کار خویش پشیمان شود و توبه کند و این امر را هر چند با گفتن یک‌بار «استغفر الله» ابراز نماید.

[2]. امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، گردآورنده، بنی‌هاشمی خمینی، سید محمدحسین، ص 931، مسئله 1660و1661، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ هشتم، 1424ق.

[3]. ر. ک: امام الخمینی، تحریر الوسیلة، ج‏1، ص 274- 275، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، 1404ق/ 1363ش.

[4]. آیت الله سیستانى: (احتیاط مستحب)؛ آیت الله زنجانى: (اگر آن چیز حرام غیر از جماع و خوردن و آشامیدن باشد کفّاره تخییرى، بر او واجب می‌شود و احتیاط مستحب آن است که کفّاره جمع بدهد).

[5]. توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج ‏1، ص 931.