ประเด็นหนึ่งที่กุรอานและฮะดีษเน้นย้ำไว้เป็นพิเศษก็คือ การครุ่นคิดเกี่ยวกับการสร้างสรรพสิ่งต่างๆ[1] ทว่าควรหลีกเลี่ยงการไตร่ตรองเกี่ยวกับอาตมันของอัลลอ์ ดังฮะดีษนบี(ซ.ล.)ที่ว่า จงครุ่นคิดเกี่ยวกับสรรพสิ่งที่อัลลอฮ์สร้างเถิด แต่ในกรณีของอาตมันของพระองค์นั้น ไม่บังควรอย่างยิ่ง”[2] อีกฮะดีษหนึ่ง ท่านนบีระบุถึงสาเหตุที่ห้ามมิให้ไตร่ตรองเกี่ยวกับอาตมันของอัลลอฮ์ว่า “เนื่องจากพวกท่านไม่อาจจะเข้าถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์เด็ดขาด”[3] ด้วยเหตุนี้ นอกจากจะไม่มีการห้ามครุ่นคิดเกี่ยวกับการสรรสร้างของพระองค์แล้ว อิสลามยังให้การสนับสนุนอีกด้วย เพียงแต่ไม่ควรไคร่ครวญเกี่ยวกับอาตมันของพระองค์อ่านเพิ่มเติมได้ที่“การรู้จักพระเจ้า”, คำถามที่ 479 (ลำดับในเว็บไซต์ 520)“ความเป็นไปได้ในการรู้จักพระเจ้า” , คำถามที่ 11564 (ลำดับในเว็บไซต์11388)[1]อย่างเช่นอาลิอิมรอน,191อัรเราะอ์ด,3อัรรูม.8[2]วัรรออมบินอบีฟะร้อส, มัสอู้ดบินอีซา, มัจมูอะฮ์วัรรอม,เล่ม 1,หน้า 250,ห้องสมุดอัลฟะกี้ฮ์,กุม,พิมพ์ครั้งแรก[3]เพิ่งอ้าง ...

แม้เหล่าผู้ปราศจากบาปทั้งสิบสี่ท่านจะบรรลุฐานันดรทางจิตวิญญาณอันสูงส่งแต่อย่างไรก็ดีท่านเราะซู้ล(ซ.ล.)คือผู้ที่มีสถานะสูงสุดและมีข้อแตกต่างบางประการที่อิมามมะอ์ศูมอื่นๆไม่มีดังที่ท่านอิมามศอดิก(อ.)กล่าวว่า "บรรดาอิมามเปรียบดั่งท่านนบี(ซ.ล.) เพียงแต่มิได้มีสถานะเป็นศาสนทูตและไม่สามารถกระทำบางกิจเฉกเช่นนบี (มีภรรยาเกินสี่คน) แต่เรื่องอื่นๆนั้นเสมือนนบี(ซ.ล.) ...

ทั้งอัลกุรอานและรายงานกล่าวว่า, การมีศรัทธาต่ออัลลอฮฺและการห่างไกลจากการตั้งภาคีและการตกศาสนาคือเงื่อนไขแรกในการตอบรับการกระทำดังนั้นถ้าปราศจากสิ่งนี้จะไม่มีการงานที่ดีอันใดถูกยอมรับณพระองค์. แต่ส่วนสาเหตุที่ทำให้การงานถูกยกเลิกเช่นการละทิ้งนมาซ, การโอ้อวดการงานที่ดีของตน, การไม่พึงพอใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและ... ซึ่งจะกล่าวรายละเอียดในช่วงคำตอบโดยละเอียดซึ่งมีรากที่มาจากความศรัทธาที่อ่อนแอนั่นหมายความว่าถ้าหากเรามีศรัทธาที่เข้มแข็งการของเราย่อมได้รับการปกป้อง ...

ในช่วงระยะเวลาการปกครองอันสั้นของยะซีดเขาได้ก่ออาชญากรรมอันเลวร้ายยิ่ง 3 ประการกล่าวคือประการแรกเขาได้สังหารท่านอิมามฮุซัยนฺ (อ.), สองเขาได้ก่อกรรมชั่วอิสระ, และสามเขาได้เผ่าวิหารกะอฺบะฮฺเมื่อเราพิจารณาการอธรรมฉ้อฉลอันเลวร้ายยิ่ง 3 ประการนี้เราจะพบว่าบนโลกนี้อัลลอฮฺทรงลงโทษพวกเขาเช่นกัน, แต่มิได้ลงโทษเป็นกลุ่มหรือรวมกันเป็นหมู่คณะซึ่งจะกล่าวอธิบายในช่วงตอบคำถามโดยละเอียดบางทีวิทยปัญญของสิ่งนั้นอาจมีอยู่ใน 2 สิ่งต่อไปนี้หนึ่ง :ปัญหาเรื่องการลงโทษและชนิดของโทษทัณฑ์ขึ้นอยู่กับความประสงค์และอำนาจของอัลลอฮฺ, บางครั้งอัลลอฮฺทรงลงโทษโดยตรงหรือทรงลงโทษผ่านกองทัพลึกลับเช่นการลงโทษที่มีต่อกองกำลังของอัลเราะฮะฮฺฮะบะชียฺซึ่งบุคคลใดได้ศึกษาประวัติศาสตร์ส่วนนี้เขาจะพบได้อย่างชัดเจนว่าตัวของวิหารกะอฺบะฮฺได้ถูกโจมตีและตกอยู่ในอันตรายจริงนอกจากนั้นยังไม่มีบุคคลใดสามารถยืนหยัดต่อต้านกองกำลังที่เรืองอำนาจของอับเราะฮะฮฺในสมัยนั้นได้ด้วยเหตุนี้เองเราจะพบว่าเรื่องนี้อัลลอฮฺทรงปกป้องรักษาบ้านของพระองค์ด้วยพระองค์เองและสุดท้ายทรงประทานการลงโทษลงมายังหมู่ชนที่เป็นศัตรูจนพินาศย่อยยับไป, แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยของยะซีดไม่ว่าเหล่าทหารของเขาจะจุดไฟเผากะอฺบะฮฺซึ่งสร้างความอัปยศให้เกิดขึ้นไม่น้อยอีกทั้งยังเป็นการลบลู่สถานที่ศักดิ์สิทธ์ของอิสลามและชาวมุสลิมทั้งหมดบรรดาพวกอธรรมได้ยึดครองมักกะฮฺและสร้างกะอฺบะฮฺขึ้นใหม่อีกสอง:ทุกเรื่องราวที่บ่งบอกถึงการช่วยเหลืออำนาจเร้นลับซึ่งเจ้าของการเคลื่อนไหวได้กระทำด้วยกะรอมัตของเขาวางอยู่บนความถูกต้องและเมื่อพิจารณาว่าผู้บัญชากองกำลังปฏิวัติมักกะฮฺได้ลุกขึ้นต่อต้านยะซีด, ก็คืออับดุลลอฮฺบุตรของซุเบรซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่าเขาได้พยายามทำทุกสิ่งเพื่อประโยชน์และความหวังของตัวเองการสงครามและการสู้รบที่เขาทำนั้นไม่เกี่ยวข้องกับสัจธรรมความจริงหรือศาสนาแต่อย่างใดทั้งสิ้นนอกจากนั้นแล้วเขายังประกาศตัวเองว่าเขาคือศัตรูตัวฉกาจของท่านอิมามอะลี (อ.) จนถึงขั้นที่ว่าท่านอิมามอะลี (อ.) ได้กล่าวถึงเขาว่า “ซุเบรมาจากเราจนกระทั่งว่าบุตรชายเลวของเขา (อับดุลลอฮฺ) ได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่การงานที่ผ่านมือบุตรของซุเบรตามความเป็นจริงแล้วเท่ากับให้โอกาสเขาด้วยเหตุนี้อัลลอฮฺไม่ประสงค์จะลงโทษจนกระทั่งการงานได้เป็นประโยชน์กับบุตรของซุเบร ...

ขณะนมาซ, จะต้องไม่ให้สลามบุคคลอื่น แต่ถ้าบุคคลอื่นได้กล่าวสลามแก่เขา, เขาจะต้องตอบในลักษณะที่ว่ามีคำว่า สลาม ขึ้นหน้า, เช่น กล่าวว่า »อัสลามุอะลัยกุม« หรือ »สลามุน อะลัยกุม« ซึ่งจะต้องไม่ตอบว่า »วะอะลัยกุมสลาม«[1] สิ่งจำเป็นต้องกล่าวถึงคือ, คนเราต้องตอบรับสลามอย่างเร่งด่วน ไม่ว่าจะอยู่ในนมาซหรือไม่ก็ตาม ซึ่งถ้าลืมหรือตั้งใจไม่ตอบรับสลามโดยทิ้งช่วงให้ล่าช้านานออกไป, และไม่นับว่าเป็นการตอบรับสลามอีกต่อไป, ขณะนมาซไม่จำเป็นต้องตอบ และถ้านอกเวลานมาซไม่วาญิบต้องตอบรับสลามอีก[2] [1] อิมามโคมัยนี, เตาฎีฮุลมะซาอิล, (มะฮัชชียฺ) ค้นคว้าและตรวจทาน บนีฮาชิม โคมัยนี, ซัยยิดมุฮัมมัด ฮะซัน, เล่ม 1, หน้า 622, ข้อที่ 1137, ดัฟตัรเอนเตะชารอต อิสลามมี,กุม, พิมพ์ครั้งที่ 8, ปี ฮ.ศ. 1424 [2] อ้างแล้ว, หน้า 622, 623,ข้อที่ 1138. ...