คำตอบต่อไปนี้แบ่งออกเป็นสองส่วนตามที่ได้ระบุไว้ในคำถาม
หนึ่ง. วิธีนมาซฆุฟัยละฮ์
นมาซฆุฟัยละฮ์เป็นนมาซมุสตะฮับประเภทหนึ่งที่ถือปฏิบัติกันช่วงระหว่างนมาซมัฆริบและอิชาอ์ มีสองเราะกะอัต โดยเราะกะอัตแรก หลังจากฟาติฮะห์ให้อ่านโองการต่อไปนี้แทนซูเราะฮ์:

وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى‏ فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ

และเราะกะอัตที่สอง หลังจากฟาติฮะห์ให้อ่านโองการนี้แทน

وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلَّا هُوَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُها وَ لا حَبَّةٍ فِي ظُلُماتِ الْأَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ

และให้กล่าวขณะกุนูตว่า

اللَّهُمَّ إِنِّي اسْأَلُكَ بِمَفاتِحِ الْغَيْبِ الَّتِى لا يَعْلَمُهَا الَّا انْتَ انْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ انْ تَفْعَلَ بِي كَذا وَ كَذا

โดยให้เอ่ยความประสงค์ของเราแทนคำว่า กะซา วะกะซา แล้วจึงอ่านดุอาต่อไปนี้

اللَّهُمَّ انْتَ وَلِىُّ نِعْمَتِى وَ الْقادِرُ عَلَى طَلِبَتِى تَعْلَمُ حاجَتِى فَأسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمُ السَّلامُ لَمَّا قَضَيْتَهَا لِي[1]

สอง. ผลบุญของการนมาซฆุฟัยละฮ์
มีฮะดีษมากมายในสายชีอะฮ์ที่กล่าวถึงผลบุญอันมหาศาลของนมาซฆุฟัยละฮ์ ในที่นี้เราจะขอนำเสนอบางฮะดีษดังต่อไปนี้

1. นมาซที่ขั้นกลางระหว่างมัฆริบและอิชาอ์มีความประเสริฐอย่างยิ่ง ซึ่งก็คือนมาซของเหล่าผู้เตาบะฮ์ บางฮะดีษระบุว่าชื่อ “ฆุฟัยละฮ์” มีสองเราะกะอัต เราะกะอัตแรก หลังจากฟาติฮะห์ให้อ่านโองการ وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِبا และเราะกะอัตที่สอง หลังฟาติฮะห์ให้อ่านโองการ وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ :ซึ่งในทัศนะของพระองค์ ผลบุญของนมาซประเภทนี้สูงส่งยิ่งกว่าการถือศีลอด[2]

2. อิมามศอดิก(อ.)รายงานจากบรรพบุรุษของท่านว่า ท่านนบี(ซ.ล.)เคยกล่าวว่า “ควรนมาซสุหนัตในช่วงเวลาแห่งการหลงลืม แม้จะเป็นการนมาซสองเราะกะอัตธรรมดาๆก็ตาม เพราะสองเราะกะอัตนี้จะนำพาสู่เกียรติยศและสรวงสวรรค์” มีผู้ถามว่า “โอ้ท่านนบี ช่วงใดคือช่วงเวลาแห่งการหลงลืมขอรับ?” ท่านตอบว่า “ระหว่างมัฆริบและอิชาอ์” (นมาซฆุฟัยละฮ์)”[3]

3. ฮิชาม บิน ซาลิม รายงานจากท่านอิมามศอดิก(อ.)ว่า “ใครก็ตามที่ปฏิบัตินมาซนี้ระหว่างนมาซมัฆริบและอิชาอ์ โดยขอรับบาเราะกัตด้วยดุอาดังกล่าว และเอ่ยความจำนงกับอัลลอฮ์ พระองค์จะทรงสนองความประสงค์ของเขา และจะเทิดเกียรติเขาตามที่เขาต้องการ”[4]