การเดินทางไปยังสถานที่แสวงบุญเพื่อเยี่ยมเยียนสุสานอันบริสุทธิ์ของบรรดาอิมาม(อ.)นั้น เป็นสิ่งที่ดีงามและบรรดาอิมาม(อ.)ก็ให้การสนับสนุนเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากบรรดาศัตรูอิสลามพยายายามที่จะลบล้างชื่อเสียง ความทรงจำและมรดกทางวัฒนธรรมของอะอิมมะฮ์มาโดยตลอด และด้วยกับการเดินทางและการซิยาเราะฮ์ของบรรดาชีอะฮ์และผู้ที่มีความรักใคร่ในอะฮ์ลิลบัยต์นั้นเองที่ได้ยับยั้งการเคลื่อนไหวของศัตรูไว้ได้ แต่ทว่าการเดินทางในลักษณะนี้มักเกิดขึ้นพร้อมกับอันตรายต่าง ๆ ที่ตามมา

ดังนั้นเราจำต้องคำนึงระหว่างความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นกับผลพวงในการเดินทางครั้งนี้ในการปกปักษ์รักษาอิสลาม ชีอะฮ์ การรำลึกถึงชื่อเสียงเรียงนาม และคุณประโยชน์ของบรรดาออิมมะฮ์ (อ.) ด้วย และหากสิ่งเหล่านี้มีความสำคัญกว่าและเล็งเห็นว่าจะต้องมาเป็นอันดับแรกก่อนการรักษาชีวิตของเราควรจะกระทำเช่นนั้น เฉกเช่นกับเหล่าบรรดาชีอะฮ์ที่ได้กระทำเช่นนี้มาตลอดหน้าประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์ได้จารึกไว้ว่ามุตะวักกิล อับบาซีได้ลงโทษผู้แสวงบุญที่ได้เดินทางเพื่อมาเยี่ยมเยียนสุสานของท่านอิมามฮุเซน (อ.) ด้วยกับการตัดมือขวาของพวกเขา เพื่อไม่ให้มีใครกล้าที่จะไปซิยาเราะฮ์สุสานของท่าน แต่ทว่าบรรดาชีอะฮ์ได้น้อมรับการลงโทษเหล่านี้ อีกทั้งบางคนได้ถวายสองมือของตนในหนทางนี้ และทำให้ศัตรูต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้

การกระทำในลักษณะนี้ในสถานการณ์ที่การดำรงอยู่ของชีอะฮ์ขึ้นอยู่กับการอยู่หรือไม่อยู่ของเหล่าบรรดาผู้แสวงบุญที่จะอยู่รายล้อมสุสานของท่านอิมามฮุเซน (อ.) นั้น เป็นสิ่งที่จำเป็นเป็นอย่างยิ่ง และทุกวันนี้หากเราได้เห็นร่องรอยของหลักคำสอนของอะฮ์ลิลบัยต์หลงเหลือ ก็เนื่องจากบารอกัตของการเสียสละของบุคคลเหล่านี้นั้นเอง

อนึ่ง ในแง่ของฟิกฮ์แล้ว การเดินทางไปยังสถานที่แสวงบุญในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยอันตรายนั้น จะต้องคำนึงถึงความเหมาะสม และหากพิสูจน์อย่างแน่ชัดได้ว่าการเดินทางไปยังสถานที่แสวงบุญนั้นเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการปกป้องอิสลามแล้ว ดังนั้นอนุยาติให้เดินทางในลักษณะนี้

ทว่าทุกวันนี้แนวทางชีอะฮ์เป็นที่แพร่หลายแล้ว ดังนั้นไม่มีความจำเป็นในประเด็นดังกล่าวเท่าไหร่ ดังนั้นการเดินทางในลักษณะดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐอิสลาม

ดังนั้นหากการเดินทางผ่านชายแดนของประเทศเป็นไปในทางที่ผิดกฎหมาย และสถานการณ์ชี้ให้เห็นว่าหนึ่งในมัรยิอ์ไม่อนุยาติและสั่งห้ามไม่ให้เดินทางแล้วนั้น การเดินทางของเราจะถือว่าเป็นการเดินที่มีความผิดบาป[1]

ท่านอายาตุลลอฮ์คอเมเนอีได้กล่าวเกี่ยวกับการนมาซของบุคคลเหล่านี้ว่า “ในกรณีที่ผิดกฎหมาย พวกเขาจะต้องนมาซเต็มในการเดินทางนี้ และการเดินทางที่เกิดขึ้นในลักษณะนี้ด้วยเช่นกัน เนื่องจากการเดินทางเป็นการเดินทางที่ผิดบาป ซึ่งในตำราต่าง ๆ เกี่ยวกับการประมวลปัญหาทางศาสนาได้สั่งให้ทำการนมาซเต็มในการเดินทางที่ผิดบาป[2] 

แต่ทว่าผู้แสวงบุญที่การเดินทางของพวกเขาไม่ผิดกฎหมายและไม่เกร่งว่าจะเกิดอันตรายครั้งใหญ่ และได้เดินทางไปแสวงบุญแล้วนั้น หากบังเอินถูกฆ่าโดยผู้อธรรม จะถือว่าเป็นผู้ถูกอธรรมและเขาจะได้รับมักผลอย่างมหาศาล