قرآن مجید داستان فرزندان آدم و قتل یکى به وسیله دیگرى را این گونه شرح داده است: "در آن هنگام که هر کدام کارى (قربانی) براى تقرب به پروردگار انجام دادند، اما از یکى (هابیل ) پذیرفته شد و از دیگری ( قابیل) پذیرفته نشد".[1] و همین موضوع سبب شد برادرى که عملش قبول نشده بود) قابیل)، دیگرى را تهدید به قتل کند، و "سوگند یاد نماید که تو را خواهم کشت"![2] اما برادر دوم (هابیل ) او را نصیحت کرد و گفت: اگر چنین جریانى پیش آمده گناه من نیست بلکه ایراد متوجه خود تو است که عملت با تقوا و پرهیزگارى همراه‏ نبوده است و "خدا تنها از پرهیزگاران می پذیرد".[3]

سپس اضافه کرد: حتى"اگر تو به تهدیدت جامه عمل بپوشانى و دست به کشتن من دراز کنى، من هرگز مقابله به مثل نخواهم کرد و دست به کشتن تو دراز نمى‏کنم[4]." چرا که من از خدا می ترسم و هرگز دست به چنین گناهى نمى‏آلایم".[5]

به علاوه من نمی خواهم بار گناه دیگرى را بدوش بکشم "بلکه می خواهم تو بار گناه من و خویش را بدوش بکشى"[6] (زیرا اگر براستى این تهدید را عملى سازى بار گناهان گذشته من نیز بر دوش تو خواهد افتاد چرا که حق حیات را از من سلب نمودى و باید غرامت آن را بپردازى و چون عمل صالحى ندارى باید گناهان مرا بدوش بگیرى!) و مسلما با قبول این مسئولیت بزرگ "از دوزخیان خواهى بود و همین است جزاى ستمکاران".[7]

از این آیات بخوبى استفاده می شود که سرچشمه نخستین اختلافات، قتل، تعدى و تجاوز در جهان انسانیت مسئله حسد بوده، و این موضوع ما را به اهمیت این رذیله ی اخلاقى و اثر فوق العاده آن در رویداد‏هاى اجتماعى آشنا مى‏سازد.[8]