در تاریخ درخشان نهضت امام حسین(ع) متأسفانه تحریفاتی صورت گرفته است. یکی از این تحریفات داستان عروسی و حجله حضرت قاسم بن الحسن(ع) است که هیچ پایه و اساسی ندارد و در منابع معتبر اشاره‌ای به آن نشده است. افزون بر این‌که چنین قضیه‌ای امکان عقلی هم ندارد؛ زیرا اولاً: در جریان عاشورا حضرت قاسم(ع) بیش از سیزده سال نداشت و به سن بلوغ نرسیده بود. ثانیاً: شرایط سخت جنگ و محاصره دشمنان و اهمیت امام حسین(ع) به انجام وظیفه الهی در مقابله با دشمنی مانند بنی‌امیه و .... امکان چنین امری فراهم نبود. بنابر این، چنین قضیه‌ای از نظر محققان شیعه قابل پذیرش نیست. در این‌جا به نظرات برخی از آنان اشاره می‌کنیم:

1. محدث نوری در اثر معروفی که پیرامون آداب اهل منبر نوشته، در این باره می‌گوید: از اخبار سست و کتاب‌های غیر قابل اعتماد که بزرگان علمای گذشته به آنها اعتنا نکردند و مراجعه ننمودند ... قصه زعفر جنی و عروسی قاسم(ع) است که هر دو در روضه کاشفی موجود است. و قصه عروسی قبل از روضه، از عصر شیخ مفید تا تألیف کتاب فوق در هیچ کتابی دیده نشده است. چگونه می‌شود قضیه‌ای به این عظمت و داستانی چنین آشکار محقق و مضبوط باشد و به نظر تمام این جماعت نرسیده باشد.[1]
2. محدث بزرگوار شیخ عباس قمی گفته است: قصه دامادی قاسم در کربلا و تزویج فاطمه بنت الحسین برای او صحّت ندارد.[2]
3. شهید آیت الله قاضی طباطبائی داستان عروسی قاسم را فاقد اعتبار می‌داند و می‌افزاید علامۀ مامقانی در کتاب تنقیح المقال می‌گوید: آنچه در کتاب منتخب طریحی از قصه تزویج قاسم نقل شده، من و سایر اهل تتبع در کتاب‌های سیره، تاریخ و مقاتل با اعتبار بر آن اطلاع نیافتیم، بسیار دور از اعتبار است که چنین قضیه‌ای روز عاشورا با آن اوضاع و احوال و شدت بلایا اتفاق افتد. به نظر می‌رسد که قصّه عروسی قاسم که هنوز به حد بلوغ نرسیده بود اشتباه شده و داستان عروسی حسن مثنی بدین صورت در افواه اشتهار یافته است.[3]
4. شهید آیت الله مرتضی مطهری در این باره می‌گوید: «... در همان گرماگرم روز عاشورا که می‌دانید مجال نماز خواندن هم نبود، امام نماز خوف خواند و با عجله هم خواند، حتی دو نفر از اصحاب آمدند و خودشان را سپر قرار دادند که امام بتواند این دو رکعت نماز خوف را بخواند ... ولی گفته‌اند در همان وقت امام فرمود: حجلۀ عروسی را بیندازید، من می‌خواهم عروسی قاسم با یکی از دخترهایم را این جا، لااقل شبیه آن هم که شده ببینم! یکی از چیزهایی که از تعزیه خوان‌های ما هرگز جدا نمی‌شد عروسی قاسم نوکدخدا؛ یعنی نوداماد بود. در صورتی که این در هیچ کتابی از کتاب‌های تاریخی معتبر وجود ندارد».[4]

[1]. نوری، میزا حسین، لؤلؤ و مرجان، ص 193.

[2]. قمی، عباس، منتهی الآمال، ج 1، ‌ص 609، تهران، پیام آزادی، چاپ اول، 1379ش.

[3]. تحقیق دربارۀ اول اربعین حضرت سیدالشهداء شهید قاضی.

[4]. مطهری، مرتضی، حماسه حسینی، ج 1، ص 27 ـ 28؛ نک: گلی زواره، غلامرضا، قاسم بن حسن(ع) اسوۀ نوجوانان، پاسدار اسلام، شماره 209، اردیبهشت 78.