استبراء بر دو قسم است: استبراء از منی که همان بول کردن است؛ و استبراء از بول که در پی نوشت بیان کردیم.[1]

استبراء یک عمل مستحبّی است و فلسفه‌ی استحبابش این است که استبراء از منی باعث می‌شود، ذرّات باقیمانده منی در مجرای ادرار خارج شود، تا اگر بعد از غسل رطوبتی از انسان خارج شد در صحت غسل یا طهارت بدن خود دچار مشکل نشود. و استبراء از بول باعث می‌شود، ذرّات باقیمانده بول در مجرای ادرار خارج شود، تا اگر بعد از آن رطوبتی از انسان خارج شد در صحت وضو (اگر بعد از بول و تطهیر وضو گرفته است) و در طهارت بدن خود دچار مشکل نشود.[2]

با توجه به اینکه شما قبل از انجام غسل جنابت، بول کردید در حقیقت استبراء از منی کرده‌اید و غسل شما صحیح بوده و هر مایعی که بعد از غسل از بدن شما خارج شود حکم منی را ندارد و ضرری به غسل شما نمی‌زند؛ اما چون بعد از بول کردن استبراء از بول نکرده‌اید، بنابراین رطوبتی که از بدن شما خارج شده احتمال دارد که قطرات باقیمانده‌ی بول باشد و احتمال دارد یکی از آب‌های «مذی، وذی، ودی»[3] باشد که پاک هستند و چون نمی‌دانید که کدام است باید بدن و لباس خود را آب بکشید و وضو بگیرید.

[1]. استبراء» عمل مستحبّى است که مردها بعد از بیرون آمدن بول انجام می‌دهند. و آن اقسامى دارد. بهترین آنها این است که بعد از قطع شدن بول، اگر مخرج غائط نجس شده، اول آن‌را تطهیر کنند، بعد سه دفعه با انگشت میانه دست چپ از مخرج غائط تا بیخ آلت بکشند و بعد شست را روى آلت و انگشت پهلوى شست را زیر آن بگذارند و سه مرتبه تا ختنه‌‏گاه بکشند و پس از آن سه مرتبه سر آلت را فشار دهند. امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، گردآورنده: بنی‌هاشمی خمینی، سید محمدحسین، ج 1، ص 62، مسئله 72، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ هشتم، 1424ق.

[2]. توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج ‏1، ص 210، مسئله 348.

[3]. همان، ج ‏1، ص 63، مسئله 73. آبى که گاهى بعد از ملاعبه و بازى کردن از انسان خارج می‌شود (و به آن «مَذى» می‌گویند) پاک است و نیز آبى که گاهى بعد از منى بیرون می‌آید (و به آن «وَذى» گفته می‌‏شود) و آبى که گاهى بعد از بول بیرون می‌‏آید (و به آن «وَدى» می‌‏گویند) [اگر بول به آن نرسیده باشد]، پاک است. و چنانچه انسان بعد از بول استبراء کند و بعد آبى از او خارج شود و شک کند که بول است یا یکى از اینها، پاک است.