«عزّت» به معناى توانایى و قدرت در مقابل ذلّت است. حالتى است كه از مغلوب بودن انسان مانع می‌شود.

به بیان دیگر، عزت عبارت است از برخورداری انسان از چنان استواری، کرامت و استقلالی درونی که او را از فروتنی در برابر غیرحق؛ تسلیم در برابر خواری و وابستگی به تأیید و تمجید دیگران بازمی‌دارد. انسان عزیز، ارزش و منزلت خویش را می‌شناسد و آن‌را با هیچ منفعت زودگذر، قدرت بیرونی یا خواسته‌ای پست، معامله نمی‌کند. عزت حقیقی نه به معنای برتری‌جویی، خودبزرگ‌بینی یا تحقیر دیگران؛ بلکه به معنای حفظ کرامت خویش، ایستادگی در برابر ذلت و برخورداری از استقلال شخصیت در عین تواضع، حق‌پذیری و رعایت حقوق دیگران است. از منظر الهی، سرچشمه حقیقی عزت، خدای متعال است و انسان با پیوند آگاهانه با او، و پای‌بندی به حق و فضیلت، به عزتی دست می‌یابد که وابسته به ثروت، مقام و داوری دیگران نیست. آن‌گونه که پیامبران و اولیای الهی به آن دست یافتند.

«عزیز مصر» نیز از همین ماده است که در آینده مدخل جداگانه برایش تعریف خواهد شد.