طبرى می گوید :هشام به نقل از عمرو بن شمر، از جابر جعفى روایت کرده است که:  امام حسین (ع) در اثر جنگیدن تشنه شد و تشنگى اش شدّت یافت. نزدیک شد تا آب بنوشد، حصین بن نمیر تیرى افکند که بر دهان امام نشست. امام شروع کرد به گرفتن خون از دهانش و آن را به آسمان مى پاشید. سپس خدا را حمد و ثنا گفت و دستان خود را جمع کرد و گفت : خداوندا! آنان را نابود کن و بر روى زمین کسى از آنان باقى نگذار.[1]

البته، امام حسین (ع) بعد از شهادت حضرت علی اصغر (ع) هم خون آن حضرت را بر آسمان پرتاب کردند.[2]

درباره فلسفه این عمل امام حسین (ع) می توان گفت که آن حضرت می خواستند با این کار پیام خونین نهضت خود را تا ابد به جهانیان برسانند؛ چرا که هر چه خون شهید بیشتر ریخته شود این ندا بیشتر به جهان و جهانیان می‏رسد. در روز عاشورا، از سویی حرّ توبه می‏کند و می خواهد خون خود را در راه اهداف امام حسین (ع) بریزد، یقینا شهادت حرّ موجب نجات امام از دست لشکریان یزید نمی شود. و از سوی دیگر امام نیز ممانعت نکردند حال که چنین فایده ای ندارد کسی از یارانش کشته نشود، بلکه خود بارها از مردم خواسته است که یاری اش کنند و در رکابش به شهادت برسند. اینها نشان می‏دهد که اباعبدالله (ع)، خونین شدن نهضت حسینی را می‏خواستند و تعمد داشت که تاریخ و پیام خودش را با این رنگ ثابت و زایل‏ نشدنی بنویسند.

به هرحال اینها صحنه های تکان دهنده صحرای کربلاست و قضایایی است که پیام امام حسین (ع) را برای همیشه در دنیا جاوید و ثابت و باقی ماندنی می‏کند.[3]

[1] الطبری، أبو جعفر محمد بن جریر،‏ تاریخ طبری، تحقیق محمد أبو الفضل ابراهیم، ج 5، ص 449، ، بیروت، دار التراث ، ط الثانیة، 1387/1967.

[2] سؤال 651 (سایت: 702) را مطالعه کنید.

[3] برای آگاهی بیشتر، نک: شهید مطهری، مرتضی، حماسه حسینی، ج 1، صص 273 – 277، انتشارات صدرا، چاپ چهاردهم، 1368ش.