این مشکل برای بسیاری از افراد وجود دارد و روایات اهل بیت تکلیف مبتلایان به این مشکل را بیان کرده اند.
حضرت امام خمینی ره در این زمینه فرموده اند: "اگر انسان مرضى دارد که بول او قطره قطره مى‏ریزد یا نمى‏تواند از بیرون آمدنِ غائط خوددارى کند چنانچه یقین دارد که از اول وقت نماز تا آخر آن به مقدار وضو گرفتن و نماز خواندن مهلت پیدا مى‏کند، باید نماز را در وقتى که مهلت پیدا مى‏کند بخواند و اگر مهلت او به مقدار کارهاى واجب نماز است، باید در وقتى که مهلت دارد فقط کارهاى واجب نماز را به جا آورد و کارهاى مستحبّ آن مانند اذان و اقامه و قنوت را ترک نماید".[1]

اما " اگر به مقدار وضو و نماز مهلت پیدا نمى‏کند و در بین نماز چند دفعه بول از او خارج مى‏شود ، (وضوى اوّل کافى است،..."[2]

همچنین برای جلوگیری از سرایت نجاست فرموده اند: " کسى که بول او قطره قطره مى‏ریزد باید براى نماز به وسیله کیسه‏اى که در آن، پنبه یا چیز دیگرى است که از رسیدن بول به جاهاى دیگر جلوگیرى مى‏کند، خود را حفظ نماید و احتیاط واجب آن است که پیش از هر نماز مخرج بول را که نجس شده آب بکشد.[3]

بنا بر این شما باید با یک وضو یک نماز را خوانده و به پایان برسانید و برای نماز بعدی بدن و لباس خود را تطهیر کرده و وضوی دیگری بگیرید.