تعلیق در لغت به معانی مختلف آمده است: آویزان کردن، آویزان بودن، آویختگی، انجام نشدن کاری یا بلاتکلیف ماندن امری بدون مشخص بودن زمان قطعی انجام یافتن آن؛ چیزی در زیر کتاب یا نوشته‌ای نوشتن؛ نام یکی از خطوط اسلامی منشعب از نسخ با شیوه ایرانی.[1]
با توجه به معانی ذکر شده، «تعلیق به محال» یعنی کاری را منوط و مشروط به امری کنند که تحقق آن امر محال است؛ مانند این‌که بگویند اگر خورشید از مغرب طلوع کرد من فلان کار را انجام می‌دهم. به بیان دیگر، تعلیق به محال به معنای کاستن ارزش یک احتمال و ادعا تا حد صفر و پوچی است؛ در واقع تلاشی است برای نشان دادن این‌که یک گزاره نمی‌تواند حقیقت داشته باشد و یا آن‌که فردی بخواهد تعهدی را نپذیرد و بدون آن‌که صریحاً عدم تعهد خود را اعلام کند، آن‌را مشروط و منوط به چیزی می‌کند که هیچ‌گاه اتفاق نخواهد افتاد.
 

---