هر چند نماز در آموزه‌های دینی دارای جایگاه مهمی است که در هیچ حالی ترک آن جایز نیست؛ اما با بررسی منابع معتبر حدیثی، روایاتی با این مضمون یافت نشد که بتوان از آنها برداشت کرد، بر افراد باایمان واجب است هیچ‌گونه ارتباطی با افراد بی‌نماز نداشته باشند؛ از همین رو در هیچ کتاب فقهی نیز چنین قطع ارتباطی به عنوان یکی از واجبات شرعی اعلام نشده است.

با این وجود اما ممکن است در بعضی از آثار اخلاقی، روایاتی مشاهده شود که به قطع ارتباط با افراد بی‌نماز توصیه کرده باشد. دلیل این نوع روایات شاید آن باشد که چنین افرادی بیشتر در انزوا قرار گیرند و رویکرد خود را تغییر دهند.

به عنوان نمونه، در یکی از کتاب های اهل سنت تألیف قرن نهم، روایتی -بدون ذکر سند- وجود دارد که تا حدودی مشابه با موضوع پرسش است:

جبرئیل و میکائیل به پیامبر(ص) عرضه داشتند: «کسی که نماز خود را ترک کند در تورات، انجیل، زبور و فرقان مورد لعن و نفرین قرار گرفته است».[1]

گفتنی است که در نگارش متون اخلاقی و تربیتی -تا جایی که مطلبی مخالفت صریح با آموزه‌های دینی نداشته باشد- معمولاً به سند و اعتبار حدیث، توجه چندانی نشده و بیشتر بر مضمون و پیام آن تأکید می‌گردد؛ چرا که هدف، ترغیب مخاطبان به انجام اعمال نیک و دوری از رفتارهای ناپسند است.

به هر حال، از مجموعه روایات مرتبط با برخورد با افراد گناه کار چنین برداشت می‌شود که افراد باایمان بیشتر باید از جاذبه برخوردار باشند تا از دافعه، و هم‌زمان باید به گونه‌ای رفتار کنند که ارتباط آنان با افراد گناه کار به معنای تأیید گناهشان ارزیابی نشود.

[1]. الصفوری، عبد الرحمن بن عبد السلام، نزهة المجالس ومنتخب النفائس، ج 1، ص 110، مصر، المطبعه الکاستلیة، 1283ق.