بر اساس برخی گزارش‌های تاریخی، هنگامی که وفات حضرت یوسف(ع) نزدیک شد، خدای متعال به او وحی کرد تا نور و حکمت خدا را به همراه میراث پیامبران گذشته به برادرزاده‌اش ببرز(برز) فرزند لاوى فرزند یعقوب(ع) به رسم امانت بسپارد. یوسف(ع) نیز «ببرز» و هشتاد مرد دیگر از آل یعقوب(ع) را فراخواند و به آنها فرمود: گروه قبطیان به زودى بر شما چیره می‌شوند و شما را شکنجه‌ها و عذاب‌های دشوار می‌کنند ... بعد از مدتی، خداوند، روزنه نجاتی برایتان می‌گشاید و به وسیله فردی از نسل (برادرم) لاوى به نام موسی بن عمران شما را نجات خواهد داد .... او ظهور نمی‌کند تا هفتاد، یا پنجاه نفر دروغ‌گو قبل از او ادعا ‌کنند که موسى هستند!

سپس موسى(ع) ظهور می‌کند، خدا بنی‌‌اسرائیل را یاری می‌کند و به آنها گشایشی مرحمت خواهد کرد.

بعد از این سخنان و وصیت‌ها، یوسف(ع)، تابوت، نور، حکمت و تمام میراث پیامبران(ع) را به «ببرز» تسلیم کرد و از دنیا رفت و او نیز با سبک و روش پدران خود، پیام خداوند را به مردم می‌رساند.

از آن پس، بنی‌اسرائیل نام فرزندان زیادی را «عمران» و فرزندان آنها را «موسی» گذاشتند، شاید او همان موسای موعود باشد![1]

آنچه در مورد پرسش می‌توان گفت؛ این است که گزارش‌های بسیار اندکی از «ببرز بن لاوی» در منابع می‌توان یافت که  در آنها هم تصریح به نبوّت و رسالت ایشان نشده است؛ اما با توجه به این‌که وصی و جانشین به امر موصی خود قیام می‌کند، و با عنایت به واژه‌های نور و حکمت -که از ویژگی‌های پیامبران است- در متن گزارش وجود دارد. همچنین تصریح روایات به وجود 124 هزار پیامبر، و وجود پیامبران فراوانی در بنی‌اسرائیل، می‌توان احتمال داد که «ببرز بن لاوی» هم یکی از آنان بود.

[1]. ر. ک: مسعودی، علی بن حسین، اثبات الوصیة للإمام علی بن أبی طالب(ع)، ص 49- 50، قم، انصاریان، چاپ سوم، 1384ش.