علاوه بر ارزش بسیار والایی که قرآن کریم برای رکوع کنندگان و سجده کنندگان در نظر گرفته است، روایاتی از اهل‌بیت(ع) نیز نقل شده است که بر طولانی‌تر کردن ذکرها در رکوع و سجده‌های نماز تأکید داشته و این عمل را موجب نزدیکی هرچه بیشتر به خدای متعال دانسته‌اند.

به عنوان نمونه، امام صادق‌(ع) در این‌باره می‌فرماید:

«هر کس توانایی طولانی کردن رکوع و سجود را دارد، پس به اندازه توان خود آن‌را طولانی کند؛ و این طول دادن در قالب حمد، تسبیح، تمجید، دعا و تضرع به درگاه او باشد؛ چرا که نزدیک‌ترین حالت بنده به پروردگار، هنگام سجده است».[1]

بر این اساس، می‌توان برداشتی کلی داشت که هرچه رکوع و سجده کامل‌تر باشد و علاوه بر حضور قلب، ذکرهای بیشتری در آن گفته شود، به همان تناسب، نماز هم کامل‌تر خواهد بود. با این وجود اما با سه باز ذکر گفتن هم می‌توان به پایین‌ترین درجه کمال دست یافت.

در همین راستا از امام باقر(ع) نقل شده است: «... سپس سه‌بار در سجده می‌گویی: «سبحان ربی‌ الأعلی و بحمده»، و اگر پنج‌بار بگویی پس چه زیباتر! و اگر هفت‌بار بگویی پس چه بهتر! البته همین‌که سه‌بار هم بگویی «سبحان الله سبحان الله سبحان الله»، برای نمازت کافی است![2]

[1]. شیخ طوسى، محمد بن الحسن، تهذیب الأحکام، ج 2، ص 77، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.

[2]. شیخ صدوق، ابن بابویه محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، ج 1، ص 313، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، 1413ق.