با جست‌وجو در منابع کهن و قابل استناد، به گزارشی از مسعودی در کتاب اثبات الوصیة برخورد کردیم که بر اساس آن، «میتاح بن احرب»، یکی از پیامبران(ع) بنی‌‌اسرائیل اعلام شده است:

هنگامی که مرگ احرب بن ببرز فرارسید، خدای متعال به او وحی نمود تا فرزندش میتاح را وصی خود قرار دهد. او نیز طبق دستور الهی، فرزندش را فراخواند و بعد از وصیت، آنچه از میراث پیامبران گذشته باقی مانده و آنچه در دستان خودش بود را به فرزندش تحویل داد و به سرای ابدی شتافت. درود خدا بر او!

میتاح نیز با دستور خداوند، وظیفه تبلیغ دین را بر عهده گرفت و مؤمنان که در آن زمان گروه اندکی بودند، از او پیروی کردند. آنان به دلیل ظلم ستم‌کاران، زندگی مخفیانه‌ای داشتند و در انتظار گشایش بودند.

هنگامی که مرگ «میتاح» فرارسید، خداوند به او وحی کرد تا به فرزندش «عاق» وصیت کند.[1]

[1]. مسعودی، علی بن حسین، اثبات الوصیة للإمام علی بن أبی طالب(ع)، ص 50، قم، انصاریان، چاپ سوم، 1384ش.