با جست‌وجو در منابع کهن و قابل استناد، تنها به گزارشی از مسعودی در کتاب اثبات الوصیة دست یافتیم که در بیان سلسله پیامبران و وصیت آنان به یکدیگر،‌ ‌از پیامبری با نام «مادوم بن خیام» نام برده است که از پیامبران بنی‌‌اسرائیل بود:

پس از آن‌که مرگ «خیام» فرا رسید، خداوند به او وحی کرد که نور و حکمت الهی را نزد پسرش «مادوم» به امانت بسپرد و ایشان که پیروانش در تمام زمان پیامبری او در ترس و زندگی مخفیانه به سر می‌بردند، این دستور خداوند را به فرزندش ابلاغ نمود و «مادوم» نیز تا زمان مرگ به گسترش نور و حکمت خدایی می‌پرداخت، و در نهایت با دستور الهی، شعیب(ع) را وصی خود معرفی نمود.

این گزارش همچنین اعلام می‌کند که شعیب(ع) از نسل اسماعیل(ع) و اسحاق(ع) نبود؛ بلکه از نسل فرزند دیگر ابراهیم(ع) به نام «نابت» است.[1] البته،(گزارش‌‌های دیگر شعیب(ع) را از نوادگان اسماعیل(ع) می‌داند).

[1]. مسعودی، علی بن حسین، اثبات الوصیة للإمام علی بن أبی طالب(ع)، ص 50-51، قم، انصاریان، چاپ سوم، 1384ش.