می‌دانیم که یکی از روش‌های مراقبت‌ بهداشتی، زدودن موهای زائد بدن است و این موضوع از دیرباز و در تمام جوامع و با روش‌های گوناگون انجام شده و می‌شود.

از طرفی در زمان و مکانی که معصومان(ع) در آن حضور داشتند،‌ بهترین روش برای موزدایی، همان استفاده از نوره بود و به همین دلیل در روایات متعددی به آن توصیه شده و آدابی نیز برای استفاده از آن در نظر گرفته شده است که بخشی از آنها را می‌توانید در پاسخ fa54605 ملاحظه فرمایید.

اما در مورد این فراز از روایت امام صادق(ع) است که می‌فرماید:

« ... وَ مَنْ أَتَتْ عَلَیْهِ أَرْبَعُونَ یَوْماً وَ لَمْ یَتَنَوَّرْ فَلَیْسَ بِمُؤْمِنٍ وَ لَا مُسْلِمٍ وَ لَا کَرَامَةَ»؛^[1](هر کسی چهل روز از نوره استفاده نکند، نه مؤمن است، نه مسلمان، و نه شایسته احترام!).

جدا از اعتبار سند این روایت، باید گفت در متون دینی، عباراتی مانند «از ما نیست»،[2] «مسلمان نیست» و یا «مؤمن نیست» را مشاهده می‌کنیم که مساوی با معنای کفر مصطلح و ارتداد و خروج از دایره ایمان نیست، و در مواردی نمی‌توان حتی این عبارات را -در صورت ترک توصیه‌های انجام شده- دلیل بر ارتکاب گناه دانست؛ بلکه استفاده از آنها تنها برای نشان‌دادن اهمیت ویژه یک عمل، یا زشتی ترک آن به کار می‌رود.

از این‌رو، خودداری از موزدایی با نوره تنها نشانه‌ی بی‌توجهی به یکی از سنت‌‌های مؤکد اسلامی است -که افراد مسلمان و مؤمن در حد امکان باید پایبند به آنها باشند- نه نشانه‌ای از بی‌دین بودن فردی که آن سنت را رعایت نمی‌کند!

به عبارت دیگر، این نوع روایات، بیشتر جنبه‌ی تربیتی دارد و هدف آن، تشویق مؤمنان به رعایت پاکیزگی است، نه بیان یک حکم فقهی الزامی.

به همین دلیل است که فقها نیز استفاده از نوره را واجب ندانسته؛ بلکه آن‌را مستحب مؤکدی به شمار می‌آورند که انجام آن موجب ثواب، نظافت و سلامت بدن است.

نتیجه نهایی آن‌که زدودن موهای زاید، سنتی پسندیده و مؤکد است که ترک آن تنها موجب محرومیت از یک فضیلت می‌شود، نه خروج کامل از اسلام.[3]

[1]. شیخ صدوق، خصال، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، ج 2، ص 503، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1362ش.

[2]. ر. ک: «منظور از عبارت «لیس منا»؛ (از ما نیست) در روایات».

[3]. ر. ک: «اهمیت و اداب استفاده از نوره».