در روایتی طولانی امام باقر (ع) از قول رسول خدا (ص) در اوصاف بهشت و بهشتیان بعد از نقل این آیه می فرمایند: مراد از این آیه این است که در پایان هر لذتی از لذایذ بهشتی؛ مثل خوردنی ها و نوشیدنی ها و لذایذ جنسی، حمد و سپاس خدا می کنند، به جهت نعمت هایی که خداوند به آنها داده است.[1]

در روایت دیگری امام صادق (ع) سخن امیر مؤمنان (ع) را بدین گونه نقل می کنند:

"إِنَّ أَطْیَبَ شَیْ‏ءٍ فِی الْجَنَّةِ وَ أَلَذَّهُ حُبُّ اللَّهِ وَ الْحُبُّ فِی اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ وَ ذَلِکَ أَنَّهُمْ إِذَا عَایَنُوا مَا فِی الْجَنَّةِ مِنَ النَّعِیمِ هَاجَتِ الْمَحَبَّةُ فِی قُلُوبِهِمْ فَیُنَادُونَ عِنْدَ ذَلِکَ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ"؛ پاکیزه‏ترین و لذیذترین چیزى که در بهشت مورد استفاده قرار مى‏گیرد، محبت خدا، و محبت در راه خدا و ستایش کردن و حمد پروردگار است- خداوند مى‏ فرماید: و آخرین دعاى آنان حمد و ستایش خداوند عالمیان است. آرى اهل بهشت چون نعمت‏هاى بهشتى و لذائذ و خوشى‏هاى فراوان بهشت را مشاهده نمودند: محبت الهى در دل آنان به هیجان و جوشش آمده، به ستایش و حمد پروردگار مشغول مى ‏شوند.‏[2]

این دو روایت بیانگر این مطلب است که مراد از آیه شریفه این است که بهشتیان در پایان هر نعمت و لذتی از لذایذ بهشتی، حمد و سپاس خدا را می کنند. بنابراین، منظور آیه چنین نیست که در انتهای حضورشان در بهشت ستایش پروردگار می کنند؛ زیرا بهشتیان در بهشت زندگی جاودانه دارند و پایانی برای آن متصور نیست.