در برخی از روایاتی که از روز قیامت خبر داده‌اند، افراد یا گروه‌هایی نام برده شده‌اند، که روز قیامت مورد خطاب قرار می‌گیرند و سؤال می‌شود که این افراد کجا هستند. در واقع با این سؤال، آنان را احضار می‌کنند. این خطاب هم درباره افراد نیکوکار و اهل بهشت به کار رفته و هم درباره جهنمیان و بدکاران.
در این نوشتار، به بحث از افراد و گروه‌هایی می‌پردازیم که اهل بهشت هستند و از آنان سؤال می‌شود.
1. جابر از پیامبر اکرم(ص) نقل می‌کند: روز قیامت ندا دهنده‌ای صدا می‌زند: «أین سیّد الأنبیاء؟»؛^[1] سرور پیامبران کجا است؟ آن‌گاه مرا حاضر می‌کنند. در روایتی دیگر از امام علی(ع) نقل شده که پیامبر(ص) در ادامه همین روایت، فرمود: پس از آن ندا داده می‌شود: «أین‏ سیّد الوصیّین علیّ أمیر المؤمنین؟»؛[2] سرور اوصیاء و امیر مؤمنان کجا است؟ در نقل دیگری آمده که روز قیامت صدا زده می‌شود: «أَیْنَ‏ خَلِیفَةُ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ»؛[3] خلیفه خدا بر روی زمین کجا است؟
3. حضرت فاطمه(س) و حسنین(ع) و خدیجه(س): در ادامه روایت اول آمده: سپس گفته می‌شود: «...أین‏ سیّدی شباب أهل الجنّة؟... أین‏ سیّدة النساء؟... أین ستُّ النساءِ المُؤمِنین...»؛[4] ابتدا سرور جوانان بهشت؛ یعنی امام حسن(ع) و امام حسین(ع) فرا خوانده می‌شوند. بعد از آن، حضرت فاطمه زهرا(س) به عنوان سرور زنان مورد خطاب قرار می‌گیرد. در انتها از حضرت خدیجه به عنوان سرور زنان مؤمن درخواست می‌شود که حضور پیدا کند.
3. حضرت امام سجاد(ع): از زُهْری -از علمای اهل سنت- پرسیدند: چرا همیشه به علی بن الحسین(ع)، «زین العابدین» می‌گویی؟ او گفت: زیرا ابن عباس از پیامبر(ص) نقل کرده: روز قیامت صدا زده می‌شود: «أَیْنَ‏ زَیْنُ الْعَابِدِینَ؟» گویا می‌بینم که آن‌گاه فرزندم، علی بن الحسین بن علی، در بین صفوف راه می‌رود.[5]
4. زائران امام حسین(ع): در بیان جایگاه والای زائران امام حسین(ع) آمده که روز قیامت ندا داده می‌شود: «أَیْنَ‏ زُوَّارُ قَبْرِ الْحُسَیْنِ»؛ زائران قبر حسین کجا هستند. عده زیادی از مردم بلند می‌شوند. به آنان گفته می شود: دست هر کس را که می‌خواهید بگیرید و با خود به بهشت ببرید.[6]
5. حواریون معصومان و دیگر شیعیان: هر کدام از چهارده معصوم، یاران خاصی داشتند که حواریون آن بزرگواران نامیده می‌شوند.[7] این افراد نیز به طور جداگانه فراخوانده می‌شوند، امام کاظم(ع) فرمود: «إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ نَادَى مُنَادٍ أَیْنَ حَوَارِیُّ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ... ثُمَّ یُنَادِی‏ أَیْنَ‏ حَوَارِیُّ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ... ثُمَّ یُنَادِی الْمُنَادِی أَیْنَ حَوَارِیُّ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ... ثُمَّ یُنَادِی‏ أَیْنَ‏ حَوَارِیُّ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیِّ فَیَقُومُ کُلُّ مَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَهُ... ثُمَّ یُنَادِی‏ أَیْنَ‏ حَوَارِیُّ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ... ثُمَّ یُنَادِی‏ أَیْنَ‏ حَوَارِیُّ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ وَ حَوَارِیُّ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ...»؛‏[8] روز قیامت می‌پرسند: حواری محمد(ص) کجا هستند؟ بعد از آن به ترتیب حواری علی بن ابی طالب و امام حسن و دیگر امامان فراخوانی می‌شوند. برای هر معصوم تعداد کمی از اصحابش به عنوان حواری حاضر می‌شوند بجز امام حسین(ع) که همه همراهانش که در کربلا به شهادت رسیده‌اند، حاضر می‌شوند.
6. دوستداران و محبان امام علی(ع): ابن عباس از پیامبر(ص) نقل کرده: «...أین محبّو علی؟...  ثم ینادی المنادی أین البقیة من محبّو علی؟... ثم ینادی أین‏ البقیة من محبّی علی؟...»؛[9] روز قیامت ندا داده می‌شود: محبان علی(ع) کجا هستند؟ آن‌گاه عده‌ای از انسان‌های صالح و با تقوا بلند شده و هم خود به بهشت می‌روند و هم هزار نفر را از آتش نجات داده و با خود به بهشت می‌برند. سپس ندا داده می‌شود: مابقی دوست‌داران علی(ع) کجا هستند؟ گروهی از افراد متوسط از دوست‌داران او بلند می‌شوند و خواسته آنان اجابت می‌شود. برای مرتبه دوم این سؤال تکرار می‌شود و گروهی گناه‌کار بلند می‌شوند... . روایتی نزدیک به همین مضمون در تفسیر فرات کوفی نیز نقل شده است.[10]
7. منسوبان به حضرت فاطمه(س): در روایتی طولانی به نقل از پیامبر گرامی اسلام(ص)  آمده پس از این‌که حضرت فاطمه وارد محشر می‌‌شود، به او اجازه شفاعت داده می‌شود و او از فرزندان و شیعیان و دوست‌دارانش شفاعت می‌کند، آن‌گاه خدا می‌فرماید: «أَیْنَ ذُرِّیَّةُ فَاطِمَةَ وَ شِیعَتُهَا وَ مُحِبُّوهَا وَ مُحِبُّو ذُرِّیَّتِهَا»؛^[11] فرزندان و شیعیان فاطمه و دوستداران او و دوستداران فرزندانش کجا هستند؟ پس از این‌که این افراد حاضر شدند، حضرت فاطمه(س) آنان را وارد بهشت می‌کند.
8. رجبیون: کسانی که در ماه رجب روزه گرفته و مورد قبول خدا قرار گرفته است، با ندای «أَیْنَ‏ الرَّجَبِیُّونَ» دعوت شده و مورد تکریم ویژه قرار می‌گیرند.[12]
9. گروه‌های دیگر: از افراد دیگری نیز پرسیده می‌شود که مختصراً آنان را ذکر می‌کنیم:
الف. کسانی که در مقابل مشکلات و بلاها و سختی‌ها صبر پیشه کرده‌اند با عبارت «أین‏ المتصبرون؟»[13] و «أَیْنَ‏ الصَّابِرُون‏»[14] مورد خطاب قرار می‌گیرند.
ب. کسانی که اهل بخشش و صله رحم بوده‌اند با عنوان «أَیْنَ‏ أَهْلُ الْفَضْلِ» و کسانی که حُب و بغضشان برای خدا بوده و همه کارهای ‌خود را برای خدا انجام می‌داده‌اند با عبارت «أَیْنَ‏ جِیرَانُ اللَّهِ» فرا خوانده می‌شوند.[15]
ج. کسانی که در دنیا فقیر بوده‌اند با جمله «أَیْنَ‏ فُقَرَاءُ الْمُؤْمِنِینَ»[16] دعوت می‌شوند.
این گروه‌ها و افراد ذکر شده، اهل بهشت بوده و برای فرستادن آنان به بهشت، احضار می‌شوند.
اما از سوی دیگر؛ گروه‌هایی هستند که برای این‌که به جهنم فرستاده شوند، فراخوانده می‌شوند. این گونه افراد، با عبارت‌هایی مثل «أَیْنَ‏ الصُّدُودُ لِأَوْلِیَائِی‏»؛^[17] روگردانان از دوستان من کجا هستند؟ «أَیْنَ‏ الظَّلَمَةُ وَ أَعْوَانُهُم‏»؛^[18] ظالمان و همکاران آنان کجا هستند؟ «أَیْنَ‏ أَعْدَائِی‏»؛^[19] دشمنان من کجایند؟ «أَیْنَ‏ الْمُؤْذُونَ لِأَوْلِیَائِی‏»؛^[20] کجا هستند کسانی که دوست‌داران مرا اذیت کرده‌اند، احضار می‌شوند.
همان‌طور که مشاهده می‌شود، عبارت «این الفاطمیون» در روایات وجود ندارد. اما با این وجود نمی‌توان آن‌را بدعت دانست؛ زیرا روایتی که در بخش هفتم آمده، به همین مضمون اشاره دارد و می‌توان گفت که این عبارت الهام گرفته از همین روایت است.

---