بر اساس روایاتی که از معصومان(ع) رسیده، دلیل این موضوع آن است که خداوند در سوره اعراف آیه 204، هنگام قرائت قرآن، ما را از سخن گفتن بازداشته و دعوت به گوش فرا دادن و خاموش بودن نموده است.                
امام باقر(ع) می‌فرماید: «اگر پشت سر امام بودى در دو رکعت اوّل هرگز چیزى [از حمد و سوره را] مخوان، بلکه خاموش باش و قرائت امام را گوش کن، و در دو رکعت آخر نیز هرگز چیزى مخوان؛ زیرا خداوند به مؤمنان خطاب می‌فرماید: "و هنگامى که قرآن خوانده شود، به آن گوش فرا دهید و سکوت کنید تا مشمول رحمت شوید".[1] دو رکعت آخر نمازهاى چهار رکعتى نیز تابع دو رکعت نخستین است و همان حکم را دارد».[2]
بر این اساس، پشت سر امام، مأموم نباید حمد و سوره را قرائت کند. البته این حکم مربوط به خواندن حمد و سوره است و منافات با ذکر تسبیحات(در دو رکعت آخر) ندارد.
همچنین از ظاهر این حدیث استفاده می‌شود که مطلق شنیدن قرآن موجب خاموش ماندن و گوش فرا داشتن به آن نمی‌گردد، بلکه این امر زمانى واجب است که شخص در نماز جماعت و پشت سر امام باشد، و مؤیّد این نظر پاره‌اى احادیث وارده است؛ مانند این حدیث زیر:
از امام صادق(ع) در مورد قرائت پشت سر امام جماعت پرسیدند؟ و آن‌حضرت فرمود: «هرگاه پشت سر امامى باشى که او را دوست می‌دارى و به او اعتماد دارى (یعنى از شیعیان بوده و عادل باشد و فسق ظاهر نداشته باشد)، پس قرائت او از قرائت تو کفایت می‌کند، ولى اگر بخواهى می‌توانى در اخفاتیّه خود قرائت کنى، امّا اگر نماز جهریّه باشد خاموش باش و به قرائت امام گوش فرا ده، چنان‌که خداوند متعال فرموده است: گوش دهید تا مورد رحمت قرار گیرید». شخصى پرسید: اگر امام کسى باشد که به او اعتماد نداشته باشم و بد مذهب یا فاسق باشد، آیا به او اقتدا کنم و خود قرائت کنم؟ آن‌حضرت فرمود: «پیش از او نماز خود را به جاى آر، یا بعد از او نماز را بخوان...».[3]

---