لطفا صبرکنید
بازدید
9429
9429
آخرین بروزرسانی:
1397/02/02
کد سایت
fa75765
کد بایگانی
92572
نمایه
حاملان سر مطهر امام حسین(ع) و سایر شهدای کربلا
طبقه بندی موضوعی
تاریخ|حوادث بعد از شهادت
گروه بندی اصطلاحات
شخصیت‌ها|چهارده معصوم
- اشتراک گذاری
خلاصه پرسش
چه افرادی سر مقدس شهدای کربلا را بر سر نیزه‌ها کرده و به کوفه و شام بردند؟
پرسش
نام کسانی که شهدای کربلا را به نیزه سوار کردند چه بود؟
پاسخ اجمالی
الف. سر امام حسین(ع)
1. از کربلا به کوفه: گزارش‌های گوناگونی در این زمینه وجود دارد، از جمله آن‌که گزارش شده است در روز عاشورا، شمر بعد از بریدن سر مطهر امام حسین(ع)، آن‌را به خولی بن یزید داد تا به عمر بن سعد برساند.[1] عمر بن سعد نیز سر مبارک امام حسین(ع) را به وسیله خولى بن یزید اصبحى و حمید بن مسلم - طبق برخی نقل‌ها؛ خولی و بشیر بن مالک[2] - براى ابن زیاد فرستاد.[3] برخی نیز گفته‌اند که سنان ابن انس پس از بریدن سر امام(ع)، آن‌را به خولی داد تا برای ابن زیاد ببرد،[4] و طبق نقل دیگری، خود سنان سر مطهر را برای ابن زیاد برد.[5]
2. از کوفه به شام: عبیدالله بن زیاد سر امام حسین(ع) را بعد از گردانیدن در شهر کوفه به زَحْر بن قیس سپرد تا با کمک افرادی؛ مثل ابابرده بن عوف ازدی و طارق بن ابی ظبیان و عده‌ای از اهل کوفه به سمت دمشق(شام) برای یزید ببرد.[6]
برخی نیز گفته‌اند محفز بن ثعلبه عائذی،[7] یا محفّره بن مرّه بن خالد[8] سر امام حسین(ع) را به سمت شام بردند.
ب. سر مطهر سایر شهداء
عمر سعد بعد از فرستادن سر امام حسین(ع) به سمت ابن زیاد، دستور داد تا سر بقیه یاران آن‌حضرت را قطع کنند و آنها را به وسیله شمر بن ذى الجوشن، قیس بن أشعث و عمرو بن حجّاج به سمت کوفه فرستاد.[9]
در نقل دیگر چنین آمده است که قبیله‌هاى مختلف، سر شهدا را میان خود تقسیم کردند تا به این وسیله نزد ابن زیاد و یزید، مقرّب و محبوب شوند؛ مانند قبیله کِنده که رئیس آنان قیس بن اشعث بود، و قبیله هوازن که رئیس آنان شمر بود.[10]
به هر حال در گزارش‌های تاریخی دقیقاً مشخص نیست که سر هر شهید به دست چه فردی بوده است.
1. از کربلا به کوفه: گزارش‌های گوناگونی در این زمینه وجود دارد، از جمله آن‌که گزارش شده است در روز عاشورا، شمر بعد از بریدن سر مطهر امام حسین(ع)، آن‌را به خولی بن یزید داد تا به عمر بن سعد برساند.[1] عمر بن سعد نیز سر مبارک امام حسین(ع) را به وسیله خولى بن یزید اصبحى و حمید بن مسلم - طبق برخی نقل‌ها؛ خولی و بشیر بن مالک[2] - براى ابن زیاد فرستاد.[3] برخی نیز گفته‌اند که سنان ابن انس پس از بریدن سر امام(ع)، آن‌را به خولی داد تا برای ابن زیاد ببرد،[4] و طبق نقل دیگری، خود سنان سر مطهر را برای ابن زیاد برد.[5]
2. از کوفه به شام: عبیدالله بن زیاد سر امام حسین(ع) را بعد از گردانیدن در شهر کوفه به زَحْر بن قیس سپرد تا با کمک افرادی؛ مثل ابابرده بن عوف ازدی و طارق بن ابی ظبیان و عده‌ای از اهل کوفه به سمت دمشق(شام) برای یزید ببرد.[6]
برخی نیز گفته‌اند محفز بن ثعلبه عائذی،[7] یا محفّره بن مرّه بن خالد[8] سر امام حسین(ع) را به سمت شام بردند.
ب. سر مطهر سایر شهداء
عمر سعد بعد از فرستادن سر امام حسین(ع) به سمت ابن زیاد، دستور داد تا سر بقیه یاران آن‌حضرت را قطع کنند و آنها را به وسیله شمر بن ذى الجوشن، قیس بن أشعث و عمرو بن حجّاج به سمت کوفه فرستاد.[9]
در نقل دیگر چنین آمده است که قبیله‌هاى مختلف، سر شهدا را میان خود تقسیم کردند تا به این وسیله نزد ابن زیاد و یزید، مقرّب و محبوب شوند؛ مانند قبیله کِنده که رئیس آنان قیس بن اشعث بود، و قبیله هوازن که رئیس آنان شمر بود.[10]
به هر حال در گزارش‌های تاریخی دقیقاً مشخص نیست که سر هر شهید به دست چه فردی بوده است.
[1]. مفید، محمد بن محمد، الإرشاد فی معرفة حجج الله على العباد، ج 2، ص 112، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، 1413ق؛ ابن حجر عسقلانی، احمد بن على، الإصابة فی تمییز الصحابة، ج 6، ص 276، بیروت، دار الکتب العلمیة، چاپ اوّل، 1415ق.
[2]. خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین(ع)، ج 2، ص 45، قم، انوار الهدى، چاپ دوم،1423ق.
[3]. الإرشاد فی معرفة حجج الله على العباد، ج 2، ص 113؛ بلاذرى، أحمد بن یحیى، انساب الأشراف، ج 3، ص 206، بیروت، دار الفکر، چاپ اول، 1417ق.
[4]. دیار بکری، حسین، تاریخ الخمیس، ج 2، ص 298، بیروت، دار الصادر، بی‌تا؛ ابن کثیر دمشقى، اسماعیل بن کثیر، البدایة و النهایة، ج 8، ص 188، بیروت، دار الفکر، بی‌تا.
[5]. صدوق، محمد بن على، الأمالی، ص 163، تهران، کتابچى، چاپ ششم، 1376ش.
[6]. الإرشاد فی معرفة حجج الله على العباد، ج 2، ص 118.
[7]. کاتب واقدى، محمد بن سعد، الطبقات الکبرى، ج 10، ص 486، بیروت، دار الکتب العلمیة، چاپ دوم، 1418ق.
[8]. ابن حزم، على بن احمد، جمهرة أنساب العرب، ص 174، بیروت، دار الکتب العلمیة، چاپ اول، 1418ق.
[9]. طبرسى، فضل بن حسن، إعلام الورى بأعلام الهدى، ج 1، ص 470، قم،مؤسسة آل البیت(ع)، چاپ اول، 1417ق؛ ابن نما حلى، جعفر بن محمد، مثیر الأحزان، ص 84، قم، مدرسه امام مهدى، چاپ سوم، 1406ق.
[10]. ر. ک: ابن طاووس، على بن موسى، اللهوف على قتلى الطفوف، ص 143- 144، تهران، جهان، چاپ اول، 1348ش؛ ابن شهر آشوب مازندرانى، محمد بن على، مناقب آل أبی طالب(ع)، ج 4، ص 112، قم، علامه، چاپ اول، 1379ق.
نظرات
