نخست باید گفت؛ قوی‌تر بودن بدن و تلاش برای برطرف نمودن ضعف‌های جسمی و یا جبران آنها به نحوی دیگر، از اموری است که تقریبا تمام افراد -حتی پیشوایان دین- به دنبال آن بوده و هستند و شرع مقدس نیز نه تنها مخالفتی با این موضوع نداشته؛ بلکه این خواسته منطقی را در قالب دعا آورده و برای مناجات با خدا در اختیار افراد باایمان قرار می‌دهد تا آنها از پروردگارشان بخواهند که با داشتن بدنی سالم‌تر و قوی‌تر‌، بهتر بتوانند به عبادت خدا و خدمت خلق پرداخته و زندگی مطلوب‌تری داشته باشند و اگر مشکل جسمی‌شان برطرف نشد، خداوند از راه‌های دیگر جبرانش کند. به عنون نمونه به چند دعا در این زمینه اشاره می‌کنیم:

1. در فرازی دعای کمیل می‌خوانیم: «قَوِّ عَلَى خِدْمَتِکَ جَوَارِحِی»؛‏[1] خدایا! اعضا و جوارحم را برای خدمت به خودت قوی کن.
2. «اللَّهُمَّ إِنِّی ضَعِیفٌ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ قَوِّ فِی رِضَاکَ ضَعْفِی»؛[2] خدایا! من ضعیفم، پس بر محمّد و اهل‌بیتش درود فرست، و ضعف مرا تبدیل به قوت کن تا در مسیر رضایت تو بکوشم.
3. «اللَّهُمَّ مَتِّعْنَا بِأَسْمَاعِنَا وَ أَبْصَارِنَا وَ قُوَّتِنَا مَا أَحْیَیْتَنَا»؛[3] خدایا! تا زمانی که به خواست تو زنده‌ایم، ما را از شنوایی، بینایی و قدرتمان بهره‌‌مند گردان.
4. «اللَّهُمَّ فَکَمَا حَفِظْتَنَا فِیمَا مَضَى مِنْ حَرَکَتِنَا فِی نَوْمِنَا وَ یَقَظَتِنَا وَ لَمْ تَکِلْنَا إِلَى ضَعْفِ قُوَّتِنَا وَ لَا عَجْزِ حِیلَتِنَا فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ احْفَظْنَا فِی هَذَا الْمَنْزِلِ الثَّالِثِ عِنْدَ الْمَنَامِ وَ الْیَقَظَةِ وَ اجْعَلْ لَنَا مِنْ لُطْفِکَ وَ عَطْفِکَ حَفَظَةً وَ أَیْقِظْنَا فِیهِ لِعِبَادَتِکَ وَ شَرِّفْنَا بِاتِّبَاعِ إِرَادَتِکَ وَ آدَابِ شَرِیعَتِکَ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِین»‏؛[4]

خدایا، همچنان‌که در گذشته و در حرکات خواب و بیداری‌، مراقب ما بودی و ما را به امید توانایی‌های ضعیف بدنمان و نقشه‌های عاجزانه‌مان رها نکردی، پس بر محمد و آل محمد درود فرست، و در این منزلگاه سوم[5] و هنگام خواب و بیداری، مراقبمان باش و با لطف و دلسوزی‌ات، نگهبانانی را برای ما قرار بده ... .

[1]. شیخ طوسی، محمد بن حسن، مصباح المتهجد و سلاح المتعبّد، ج 2، ص 849، بیروت، مؤسسة فقه الشیعة، چاپ اول، 1411ق.

[2]. همان، ج 1، ص 149.                 

[3]. سید ابن طاووس، رضی الدین علی، الاقبال بالاعمال الحسنة، ج 2، ص 700، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ دوم، 1409ق.                       

[4]. ابن طاووس، على بن موسى‏، الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان، ص 144، قم، مؤسسة آل البیت(ع)، 1409ق

[5]. این دعا برای سفر بوده و مراد از منزلگاه سوم، سومین منطقه‌‌ای است که کاروانیان در آن‌جا به استراحت می‌پرداختند.