اسلام برای جلوگیری از وسواس و مشقت و سختی در زندگی افراد، اصل طهارت و پاکی را در همه چیز جاری می‌داند و به پیروان خود دستور داد فقط در صورتی که یقین به نجاست چیزی دارند موظف‌اند که از آن دوری کنند، در غیر این صورت هیچ وظیفه‌ای ندارند.

از نظر اسلام همه چیز پاک است، مگر نجاسات یازده‌گانه(بول، مدفوع، خون، منی، مردار، شراب، آبجو، کافر، سگ، خوک، و عرق شتر نجاست‌خوار) و چیزهایی که انسان یقین کند که با رطوبت به یکی از این نجاسات ملاقات کرده و نجاست به آن منتقل شده است. بنابراین، تمام چیزهایی که ما علم و آگاهی از نجاست آنها نداریم، و یا در نجاست آنها شک داریم و یا حتی ظن و گمان به نجاست آنها داریم، همگی پاک هستند و ما هیچ وظیفه‌ای نسبت به اجتناب از آنها نداریم.

اما پاسخ این سؤال که نجس بودن چیزی از چه راهی ثابت می‌شود؟ در رساله‌های عملیه آمده است: "نجاست هر چیز از سه راه ثابت می‌شود:

1. آن‌که انسان یقین پیدا کند، ولى گمان حتّى گمان قوى کافى نیست. بنابراین، غذا خوردن در بعضى از اماکن عمومى که گاه انسان گمان قوى به نجس بودن آنها دارد، جایز است، مگر آن‌که یقین به نجاست پیدا کند.
2. آن‌که کسى که چیزى در اختیار او است(مانند صاحب‌خانه، فروشنده و خدمت‌کار) بگوید که آن‌چیز نجس است.
3. دو نفر عادل و یا حتّى یک نفر -که از گفته‌اش اطمینان حاصل می‌شود- بگویند که آن‌چیز نجس است.[1]

اسلام و پیشوایان معصوم(ع) ما به شدت با وسواس در طهارت و نجاست مخالف بوده و در گفتار و کردار خود با آن مبارزه کرده و فرموده‌اند: هر چیزى تا نجاستش محرز نشده پاک است.[2] بر این اساس، ما نیز باید در همان حدی که به آن موظف هستیم مراعات کنیم. نه کمتر و نه بیشتر. و باید تلاش کنیم در مسئلۀ طهارت و نجاست دچار وسواس نشویم؛ زیرا وسوسه منجر به بیماری روانی می‌شود  و چه بسا در نهایت سر از بی دینی درآورد.

[1]. توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، گردآورنده، بنی‌هاشمی خمینی، سید محمدحسین، ج ‏1، ص 85، مسئلۀ 121، (طبق فتوای آیت العظمی مکارم شیرازی)، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ هشتم، 1424ق.

[2]. (کُلُّ شَیْ‏ءٍ نَظِیف‏ حتّى تعلم انّه قذر)؛ شیخ طوسی، تهذیب الاحکام، محقق، موسوی خرسان، حسن، ج 1، ص 284 – 285، ح 119، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق؛ شیخ حرّ عاملی، وسائل الشیعة، ج 3، ص 467، ح 4، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1409ق.