حضرت موسی(ع) پس از آن‌که در حمایت فردی از بنی اسرائیل با مأمور فرعون درگیر شد، و این درگیری منجر به کشته شدن آن مأمور شد،[1] برای در امان ماندن از تعرض فرعون از سرزمین مصر مهاجرت کرد، و پس از طی مسافت طولانی وارد سرزمین مدین شد. در آن‌جا با توجه به خدمتی که در حق دختران حضرت شعیب(ع) نمود(گوسفندان آنها را آب داد)، شعیب به وی پناه داد و فرمود از آن‌جا که سرزمین ما از قلمرو حکومت فرعون بیرون است، و آنها دست‌رسى به این‌جا ندارند، کمترین وحشتى به دل راه مده؛ تو در یک منطقه‌ی امن قرار دارى، از غربت و تنهایى غمگین مباش، همه چیز به لطف خدا حل می‌‏شود: «فَلَمَّا جاءَهُ وَ قَصَّ عَلَیْهِ الْقَصَصَ قالَ لا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ».[2]
 این اطمینان به موسی(ع) از آن جهت بود که:
1. فرعون حاکم مصر بود، و سلطه‌ای بر مدین نداشت.
2. مدین شهری در شامات و دور از منطقه مصر بود و فرعونیان گمان نمی‌کردند که موسی(ع) یک جوانی که تا به حال از مصر بیرون نرفته بود، به آن‌جا گریخته باشد. و شاید اگر احتمال هم می‌دادند از آن‌رو که از کشور آنها بیرون رفته و دیگر تهدیدی برای آنها نیست دنبالش را نگرفتند!
3. بدیهی است که در دنیای آن روز سرزمین‌ها و آبادی‌ها، مانند کشورهای دنیای کنونی دارای قوانین و تعهدات بین المللی نبودند؛ شهرها(کشورها) با فاصله بودند؛ دست‌رسی به آنها به آسانی ممکن نبود؛ لذا فردی که از یک سرزمین به جایی دیگر پناه می‌برد، معمولاً به تعقیب وی نمی‌پرداختند، و از آن‌سو حاکم آن سرزمین هیچ تعهدی به تسلیم وی در برابر حاکم سرزمین دیگر نداشت.
4. از آن‌جا که شعیب از پیامبران الهی بود، پس از شنیدن سرگذشت زندگی حضرت موسی(ع) به عنوان یک انسان موحد و مظلوم، هرگز اقدام به تسلیم وی به سربازان فرعون نمی‌کرد؛ از این‌رو به وی اطمینان خاطر داد که در شهر مدین تحت حمایت ما و در امان خواهی بود. بویژه آن‌که او به صورت ناشناس وارد آن منطقه شده بود و مردم آن‌جا نمی‌دانستند که او از چنگ فرعون گریخته است.

---