با این‌که این کلمات، معنای نسبتاً مترادف و نزدیک به هم دارند و تمام آنها به معنای نداری و نیازمندی است، ولی در ریشه این کلمات، تفاوت‌هایی بین این سه واژه دیده می‌شود. به عبارت دیگر، اگرچه هر سه واژه، نشانگر نیازمندی هستند، اما در هر واژه از یک منظر متفاوت به آن نگریسته می‌شود‌:
الف) فقر: اصل ماده این واژه، به معنای ضعفی است که منجر به نیازمندی شخص می‌شود، برخلاف غِنی که به معنای نیرویی است که محتاج بودن را از بین می‌برد.[1]
ب) عیله: این واژه ضد «عول» و ریشه آن به معنای قرار گرفتن تحت استیلاء و استعلاء دیگران است که از آثار آن، نداری و نیازمندی و در نتیجه قرار گرفتن تحت تکفل دیگران است.[2]
ج) املاق: اصل این واژه به معنای خالی بودن است. از مصادیق آن، زمین خالی، دست خالی، سنگ صاف و لباسی که چرک‌های آن زائل شده باشد، است. «ملق» معنای لازم آن و «املاق» معنای متعدی آن یعنی خود یا دیگری را بی‌مال و منال کردن است.[3]

---