به عقیدۀ شیعیان، اصل اوّلی این است که روایات ائمه(ع) مانند روایات پیامبر اکرم(ص) حجت بوده و باید به آنها پای‌بند بود و از این جهت، فرقی میان این روایات نیست. به همین جهت، کتاب‌های حدیثی چهارگانه یا همان کتب اربعه(اصول کافی، تهذیب، من لایحضره الفقیه و استبصار) که از منابع اصلی حدیثی شیعه به شمار می‌روند، از تفکیک بین سخنان پیامبر(ص) و ائمه(ع) پرهیز کرده‌اند و در قالب موضوعات مختلف روایات گوناگونی را از آنان نقل کرده‌اند، و اگر منابعی اختصاصی در مورد هرکدام از معصومان(ع) نگاشته شده، به جهت تفاوت گذاشتن بین کلام پیامبر(ص) و ائمه(ع) نیست.

ناگفته نماند:

1. منابعی مانند تحف العقول عن آل الرّسول(ص)[1] و ... موجودند که در آنها باب جداگانه‌ای برای سخنان پیامبر(ص) و هریک از امامان(ع) اختصاص داده شده است. همچنین کتاب نهج البلاغه[2] که سخنان امام علی(ع) را در بر دارد.
2. در میان منابع روایی شیعی، کتاب‌هایی مانند المجازات النبویة،[3] وجود دارد که تنها به سخنان پیامبر اکرم(ص) پرداخته است.
3. گفتنی است که در پذیرش تمامی روایات چند چیز مورد نیاز است:

الف) بررسی درستی و یا نادرستی سند. ب) دلالت حدیث، ج) محتوای حدیث.

لذا تنها به جهت وجود حدیث در یک منبع حدیثی، نمی‌توان آن‌را معتبر دانست.

[1]. نوشته ابومحمد، حسن بن على بن حسین بن شعبه حرانى از علما و فقهاى بزرگ شیعه در قرن چهارم هجرى است. این کتاب مجموعه‌‌اى ارزشمند از سخنان و نصایح رسول خدا( ص) و اهل‌بیت(ع) است.

[2]. شامل سخنان، کلمات و نامه‌‏هاى امام على(ع) است که در موقعیت‌هاى گوناگون بیان فرمود، یا براى افراد مختلف نوشت. گردآورنده این کتاب ارزش‌‏مند، سید رضی است.‏

[3]. نوشتۀ سید رضى. این اثرِ حدیثی‏ به جنبه ادبى، بیان اشارات، تنبیهات، کنایات و تشبیهات سخنان پیامبر اکرم(ص) پرداخته است.