برای روشن شدن پاسخ ابتدا برخی از زیان‌های معنوی و جسمی گناه استمنا را بیان می‌کنیم:

الف) زیان‌های معنوی

1. گناه استمنا موجب دوری انسان از خداوند می‌شود، به گونه‌ای که در روز رستاخیز خداوند به آنها نگاه نمی‌کند و با آنها سخن نمی‌گوید،[1] و از عطایا و بخشش‌های ویژۀ خداوند؛ مانند اعطا روح پاکی و پاکیزگی محروم و بی‌بهره می‌شوند.[2]

ب) زیان‌های جسمی

مبتلایان به این عادت زشت در اثر عوارض روحی و جسمی که بر آنها وارد می‌شود، به تدریج توان جسمی آنها ضعیف شده، سرخورده، تنبل، مأیوس و دچار عقده‌های روانی می‌گردند و نسبت به دیگران نیز بدبین و در نوعی اضطراب و افسردگی به سر می‌برند.

بنابراین مضرات استمناء بسیار است. این مضرات به طور اختصار عبارت‌اند از:

1. تحریک زیاد هیپوتالاموس و در نتیجه تحریک افراطی غدد جنسی که سبب پرکاری نامتناسب آنها می‌شود و بلوغ زودرس را به دنبال دارد.
2. تکرار زیاد این عمل به ضعف عمومی بدن و بالاخره پیری زودرس می‌انجامد.
3. به علت افزایش جریان خون در اعضای تناسلی، مغز و مراکز حساس دیگر مکرر دچار کاهش نسبی جریان خون می‌شود.
4. تخلیه‌های مکرر عصبی و عدم ارضاء در دراز مدت موجب ضعف عصبی و عوارض روحی می‌گردد.
5. موجب رکود فکری، اختلال و ضعف حافظه و کاهش اراده می‌شود.
6. ضعیف شدن بینایی و بی‌اشتهایی، ضعف استخوان و ناراحتی‌های مفصلی.
7. به علت ارضای ناقص و غیر طبیعی، بعد از ازدواج نیر غالبا امور زناشویی به طور طبیعی صورت نمی‌گیرد و گرفتاری‌های دیگر از این جهت در روابط بین زن و شوهر پیش می‌آید که به زندگی مشترک لطمه زده و شکست در زناشویی از عوارض آن است.
8. گوشه‌گیری، یأس، بی‌تفاوتی نسبت به مسائل مهم حیاتی، غم و کدورت روانی از عوراض روحی دیگر آن است.
9. پیدایش کم‌خونی به ویژه در اثر تحریک مصنوعی و مداوم آلت تناسلی.
10. تورم کانال نطفه،
11. تورم قسمت پایانی و عقب کانال ادرار،
12. شل شدن عضلات تناسلی به گونه‌ای که قدرت نگهداری منی یا ادرار از دست می‌رود.
13. پیدایش سردرد و سرگیجه، سوت کشیدن گوش و ... .
14. خستگی و فرسودگی دستگاه اعصاب.
15. زود رنجی و حساسیت در کوچک‌ترین برخورد با دیگران.[3]

نکتۀ قابل توجه این است که اگرچه زیان‌های بهداشتی استمناء بیان گردید؛ اما به هیچ وجه معلوم نیست که علت بازداشتن دین و حرام دانستن آن، از این ناحیۀ زیان‌های جسمی باشد؛ یعنی علت اصلی حرمت استمنا همان زیان‌های معنوی آن است و بیشتر زیان‌های جسمی در صورتی است که این عمل به صورت افراطی انجام پذیرد؛ اما از آن‌جا که انتخاب این مسیر برای ارضای شهوت غیر طبیعی و یک نوع انحراف در مسیر طبیعی است، زمینه را برای انجام افراطی آن و بروز آثار زیان‌بار جسمی بیشتر فراهم می‌کند.

در هر صورت، اگر بعد از ازدواج نیز عمل زناشویی به صورت افراطی صورت پذیرد، بسیاری از این زیان‌های جسمی را نیز به بار می‌آورد. رسول خدا(ص) در رعایت تعادل در مسئله‌ی آمیزش جنسی فرمود:

 «من اراد البقاء .... لیقل مجامعة النساء»؛^[4] هر کسی به دنبال عمر بیشتر است... باید از هم‌بستر شدن با همسر بکاهد.

در نتیجه از این‌که پرسیدید: آیا مایع منی برای ساخت مغز استخوانی و ... بدن مفید است و با ازدواج به هدر نمی‌رود؟ در پاسخ باید گفت؛ اگر چنین خاصیتی ثابت شده باشد، این ضرر در صورتی متوجه انسان می‌شود که افراط و زیاده‌روی در اخراج منی صورت گیرد؛ یعنی این ضرر با ازدواج، در صورتی متوجه انسان می‌گردد که انسان در اخراج منی زیاده‌روی نماید؛ زیرا آشکار است که خداوند این مایع را برای بقای نسل انسان در وجود او قرار داده است. علاوه بر این غریزۀ جنسی در نهاد انسان‌ها نهفته است و باید به گونۀ صحیح ارضا گردد که در غیر این صورت ضررهای روحی و جسمی زیادی متوجه انسان می‌گردد و ازدواج پاسخی صحیح به این غریزۀ محسوب می شود و برای آثار فراوان مثبت آن مثل بقای نسل، جلوگیری از ضررهای بزرگ روحی و جسمی، تکمیل انسان و تبدیل شدن از من به ما و...، باید به آن تن داد.

[1]. شیخ صدوق، خصال، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، ج 1، ص 10، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1362ش؛ شیخ حرّ عاملی، وسائل الشیعة، 20، ص 33 -354، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1409ق.

[2]. فرهادیان، رضا. آنچه یک جوان باید بداند. ص 55، 56.

[3]. سایت: مرکز تعلیمات اسلامی، مصطفوی، سید جواد.

[4]. شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، ج 3، ص 555، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، 1413ق؛ وسائل الشیعة، ج 24 ، ص 433.